Ulica Szeroka, BLOW-UP

Eugeniusz Wilczyk, Kazimierz, ul. Szeroka [1959-1964]

Czyszcząc w photoshopie skan tego negatywu (z mechanicznych uszkodzeń emulsji i przyklejonych do niej paprochów, rozmaitych plam, etc.), powiększyłem fragment zdjęcia z chłopczykiem po prawej stronie.

I wtedy zobaczyłem, że się bawi samochodem-dźwigiem. Powiększyłem więc jeszcze raz tę część kadru, gdzie znajduje się zabawka.

Widoczne tu autko, a przede wszystkim jego szoferka, przypomina swym wyglądem Stara 21. Samochód ten produkowany był w latach 1957-60. Czyli ramy czasowe, jakie ustaliłem dla kazimierskiej serii ojca się zgadzają, być może tylko należałoby je rozszerzyć o rok 1958? Kwestia, kiedy firma zabawkarska produkowała  ten samochodowy dźwig? Czego pewnie nie da się ustalić. Inną wskazówką może być data remontu nawierzchni ulicy Szerokiej, co zapewne da się jakoś określić, choć ciekawe, na ile precyzyjnie...

Niesamowite jest dla mnie to, ile informacji zawiera ten negatyw. Prawdopodobnie polskiej produkcji (na brzegu filmu nie ma, ani nazwy producenta, ani cyferek oznaczających kolejność klatek), gęsto porysowany, z zaświetleniami i trochę byle jak wywołany...

-----
STATYSTYKA. W styczniu licznik STAT4u odnotował 4758 wejść na stronę (przeładowania wykluczane), natomiast wg. BLOGGERA liczba odwiedzin w ostatnim miesiącu wyniosła 7637. I komu tu wierzyć? ;)

FESTUNG WARSCHAU

czyli obszerny esej historyczny Elżbiety Janickiej pod takim tytułem, ukazał się właśnie nakładem wydawnictwa Krytyki Politycznej. Rzecz dotyczy Warszawy, jak się łatwo domyślić, a bardziej konkretnie pamięci. Autorka krok po kroku, ulica po ulicy, przemierza obszar śródmieścia stolicy oraz Muranowa, czyli porusza się po terenie, na którym przed 1939 istniała nieformalna dzielnica żydowska, a gdzie rok później Niemcy utworzyli getto (które po trzech latach prawie w całości zrównali z ziemią). Elżbietę Janicką interesuje swoisty proces powojennego zawłaszczania pamięci, co owocuje procederem wznoszenia na tym terenie np. „pomników katyńskich”, „pomordowanych na wschodzie” i powstańczych oraz ustanawiania skwerów np. „Matek Sybiraczek” lub ku czci ks. Jerzego Popiełuszki, nie wspominając już o podwórkowych kapliczkach,  opatrzonych zwykle datą „1943”... Fascynująca lektura! Książkę poznałem już wcześniej z obszernych fragmentów, przysyłanych mi mailem przez autorkę, zaś w materiale ilustracyjnym (bardzo bogatym) znalazło się też trochę naszych zdjęć z projektu „Nowe Miasto”. Jeżeli kogoś dziwi czy też drażni niemieckojęzyczny tytuł tej publikacji, tym bardzie powinien sięgnąć po „Festung Warschau” Elżbiety Janickiej i zaznajomić się z treścią eseju, a znajdzie wyjaśnienie tego kroku.

SHARKY Z OPOLA

z ulicy Częstochowskiej, sfotografowany podczas powrotu do Krakowa. Podpowiedź Sławoja Dubiela (Dzięki!). Niestety matryca mojej prościutkiej Nokii 2700 oraz jej procesor, nie poradziły sobie z tak silnym kontrastem... Czyli muszę wreszcie kupić jakiegoś cyfrowego głupa do robienia notatek...

***

Wczoraj wieczorem w 72 edycji Dwutygodnika przeczytałem świetny wywiad z Federico Maria Sardellim, dyrygentem i założycielem orkiestry Modo Antiquo,  która wykonuje utwory barokowe, w tym głównie te napisane przez Antonio Vivaldiego. I po lekturze tego tekstu, gdzie Sardeli opisuje swój sposób pracy nad wystawioną kilka dni temu w Krakowie operą Vivaldiego Catone in Utica (w ramach projektu Opera Rara), od razu pożałowałem, że nie kupiłem biletu. A jeszcze bardziej zrobiło mi się żal, gdy na youtoobie zobaczyłem reklamujący to wydarzenie reportaż z prób i koncertu.  

Może będzie wydanie płytowe z zapisem krakowskiej premiery? A potem słuchałem dalej na youtoobie arii z różnych wykonań Catona i po zgooglowaniu dyskografii Sardellego & Modo Antiquo, obok wykonań oper Vivaldiego (w tym także oratorium Judita Triumfans), natknąłem się na rejestrację 12 Concerti Grossi op. 6 Corellego z... sekcją dętą. I już chce mieć te płyty!

ULICA ROBOTNICZA REVISITED

2012-01-28 15:17 (Nokia 2700)

Widoczny na zdjęciu Trabi (a właściwe tzw. „Trabolo”, czyli model z silnikiem od Volkswagena Polo, wytwarzany w 1990 roku) z ulicy Robotniczej to podpowiedź Wojtka Sienkiewicza. 

Na drugie autko, stojące przy ulicy Bolesława Drobnera, natknąłem się wracając nieco okrężną drogą do domu („do domu” tzn. do Bagieńca pod Świdnicą).

2012-01-28 15:52 (Nokia 2700)

ZAPROSZENIE NA „ŚWIAT NIEPRZEDSTAWIONY”'

Wernisaż w najbliższy piątek, 3 lutego o godz. 18:00 w Centrum Sztuki Zamek Ujazdowski w Warszawie, ul. Jazdów 2. ZAPRASZAM!

Widziałem w zeszłą środę część wieszanej właśnie wystawy i myślę, że będzie to równie ważny pokaz, jak - także kuratorowana przez Adama Mazura - ekspozycja „Nowi dokumentaliści” z 2006 roku.

Chłopiec na rogu Izaaka i Estery

Eugeniusz Wilczyk, Kazimierz [1959-64]

Ciekawe z którego roku dokładnie jest to zdjęcie?

W każdym razie widoczny tutaj chłopczyk jest niewiele starszy czy też młodszy ode mnie. Ile może mieć lat? Na moje oko jakieś trzy. Więc jest młodszy trochę od mojego syna. 

Ponieważ jest to kadr z Flexareta, którego ojciec używał na początku fotografowania Kazimierza, więc bardziej prawdopodobne jest, że fotografia ta została zrobiona zanim się urodziłem.

НЯВIННЫХ ВАЧЭЙ НЯМА

Czyli kolejna zagraniczna prezentacja projektu „Niewinne oko nie istnieje”, tym razem w Muzeum Marca Chagalla w Witebsku. Wernisaż 9 lutego 2012 o godz. 16:00. 

Ulica Kupa i Synagoga Kupa

Eugeniusz Wilczyk, Kazimierz, ul. Kupa [1959-1964]

Nazwa ulicy i synagogi pochodzi od hebrajskiego słowa kupa, oznaczającego „skarb kahału”. Bo właśnie za pieniądze z kasy kahalnej widoczny na dalszym planie obiekt został wybudowany w XVII w.

Biorąc po uwagę wygląd nawierzchni ulicy Kupa, zdjęcie zostało wykonane raczej pod koniec lat pięćdziesiątych.

11 sierpnia 1945 roku synagoga została splądrowana podczas pogromu, który wywołany został (a jakże!) przez plotkę o mordzie rytualnym...

Skanuję dalej negatywy ojca. Po pierwsze, chcę wybrać 8-10 zdjęć, które będą wizualnym uzupełnieniem, napisanego przeze mnie eseju „Piękne Czasy” (tekst traktuje m.in. o fotografowaniu krakowskiego Kazimierza przez Eugeniusza Wilczyka), który ukaże się w marcu tego roku w antologii „Tożsamość wyobrażona” pod redakcją Joanny Tokarskiej-Bakir (wydawnictwo Czarna Owca). Po drugie, chcę wybrać 60-70 kadrów pod kątem publikacji w postaci samodzielnej książki, tzn. albumu fotografii po prostu.

Synagoga Izaaka

Eugeniusz Wilczyk, Kazimierz, Synagoga Izaaka [1959-1964]

Zabrałem się z powrotem za skany zdjęć ojca z krakowskiego Kazimierza. Nie potrafię zadatować dokładnie tego kadru, tak zresztą jak innych negatywów, zarejestrowanych przez niego w tej dzielnicy Krakowa, więc podaję ramy czasowe. Obserwując fotografowane obiekty przy ulicy Szerokiej (w drugiej połowie lat 50. wybudowano tam kilka nowych domów), a także modele samochodów oraz treść plakatów na murach, udało mi się w przybliżeniu określić czas powstania tego materiału na lata 1959-64.

Widoczny na zdjęciu plac przed Synagogą Izaaka, na którym przed wojną mieścił się targ rybny (widać go na kilku zdjęciach Romana Vischniaca) został zabudowany pod koniec lat 60. topornym budynkiem spółdzielni Starodruk.

KSEROCENTRUM

Bytom (?), 2001

Fotografie wybrane na Świat nieprzedstawiony już wydrukowane i oprawione. Wczoraj wieczorem właśnie je odebrałem ze Sławkowskiej. A ponieważ tylny zamek w moim Partnerze, od jakiegoś czasu odmawia posłuszeństwa (można go tylko otwierać od wewnątrz), więc po włożeniu prac do przestrzeni bagażowej, którą szczelnie wypełniły i zamknięciu drzwi, pojawił się problem z ich odblokowaniem... ;)))

No, więc prace leżą sobie w aucie, ja nie wybrałem się dzisiaj na zdjęcia i... muszę je jakoś z jego wnętrza wydostać...

Na razie siedzę w domu, patrzę przez okno jak topnieje śnieg i słucham Concerti Grossi op6 Archangelo Corelliego w wykonaniu Orchestre de Chambre pod dyrekcją Jeana-Francois Paillarda. Trzypłytowe analogowe wydanie Erato z 1977 roku, które w idealnym stanie kupiłem kilka lat temu na Allegro. Co ciekawe box ten przeznaczony był na rynek japoński (wkładka tekstowa jest zapisana japońskimi znakami), więc jest to swego rodzaju unikat.

Jak dojdę do koncertu nr 12, pomyślę o drzwiach.

Oderint Dum Metuant

Katowice-Giszowiec, 2012-01-20  09:46 (Nokia 2700)

Hm... Przy tym łacińskim napisie moje początkowe zdumienie przeszło w lekki  podziw. Natomiast hasło w języku polskim... w kibicowskiej normie krajowej. 

BRAKUJĄCE OGNIWO

Dotarło właśnie do mnie Pocztą Polską (skutki tej formy transportu widać na skanie okładki) najnowsze wydanie kwartalnika OPCJE (nr 3 z 2011) z moim felietonem Brakujące ogniwo, który poświęcony jest postaci Maksa Steckela. Działającego na Górnym Śląsku niemieckiego fotografa, zdecydowanie najwybitniejszego z autorów robiących tu zdjęcia przed 1945 rokiem. I jak się tego należy słusznie domyślać, a także biorąc pod uwagę, że mieszkamy w kraju nad Wisłą (Odrą i Nysą Łużycką), Maks Steckel nie doczekał się do tej pory albumu z prawdziwego zdarzenia, ani żadnej porządnie zrobionej monografii, chociaż miejsca przebywania negatywów jego autorstwa, tudzież pozytywowych odbitek, są znane... 

A w rzeczonym numerze można też przeczytać teksty dotyczące fotografii i fotografów działających na Górnym Śląsku, napisane przez następujących autorów:

- Filip Springer Śląski pierwiastek

- Adama Sobota Śląska fotografia (zarys historii do 1990 roku)

- Marika Kuźmicz Wilhelm von Blandowski. Australijski traper, gliwicki fotograf

- Krzysztof Pijarski Jerzy Lewczyński - archiwum jako gest

- Adam Mazur Subiektywny dokumentalista. Uwagi o twórczości fotograficznej Rafała Milacha

To zabawne. Przeczytałem pierwszy z wymienionych tutaj tytułów i zdałem sobie sprawę, że pisząc ostatni tekst dla Herito, czysto intuicyjnie popełniłem polemikę względem artykułu Springera... 

CO Z TYM ŚLĄSKIEM?

To mój tekst opublikowany w najnowszym, piątym już numerze kwartalnika HERITO, a dotyczący fotografowania postindustrialnych terenów Górnego Śląska. Polecam go więc uwadze Szanownych Czytelników.

Przy okazji, wracając w ostatnią sobotę ze zdjęć w okolicach Zabrza, zahaczyłem o  Centrum Kultury Katowice im. Krystyny Bochenek. Specjalnie, żeby zobaczyć wystawę pt. „Śląskie. Zmiana 2011”, eksponowaną w Galerii Pustej, w której udział wzięli: Bartosz Barczyk, Grzegorz Celejewski, Dawid Chalimoniuk, Arkadiusz Gola, Arkadiusz Ławrywianiec oraz Joanna Nowicka. No cóż, wbrew tytułowi o żadnej zmianie nie można tu mówić. Jest to co zawsze. Niestety.

APTEKA HYGIEIA

Kraków-Azory, 2012-01-15 14:37 (Nokia 2700)

[Tak mi się przypomniało, że to chyba Heinrich Himmler nazywał czasem siebie „higienistą”, oczywiście „rasowym”...]

Lee Friedlander: America by Car

i okładkowe zdjęcie, na które przypadkowo trafiłem przez google. Ale fajne! 

Mam duży album Friedlandera, wydany przez MOMA przy okazji jego retrospektywnej wystawy w tej instytucji, która miała miejsce w 2005 (dwa lata później w księgarni Muzeum Hamburger Bahnhoff w Berlinie kupiłem tę książkę za 30 Euro), ale rzeczonej fotografii nie pamiętałem. Czyżbym coś przeoczył? Zaglądam do środka i owszem zdjęcia z cyklu/książki America by Car są tam obecne, ale nie jako osobny set. Album Freiedlandera został wydany 31 lipca 2010 przez amerykańską oficynę D.A.P. Fraenkel, liczy 200 stron w tym 190 fotografii wydrukowanych w duotonach. I już chcę go mieć!

(po kliknięciu na okładkę można zobaczyć co jest w środku)

Wszystkie zdjęcia w tej książce zostały zrobione cudownym wynalazkiem firmy Hasselblad o nazwie SWC. To aparat wyposażony w zeissowskiego Biogona o ogniskowej 38mm, a ponieważ korpus SWC jest pozbawiony lustra (celuje się przez wizjer optyczny lub montowany w miejsce magazynka pryzmat z matówką, zaś ostrość ustawiana jest „na oko”), więc można było do niego na stałe zamontować piekielnie ostry obiektyw o symetrycznej konstrukcji, pozbawiony takich wad jak winietowanie i dystorsja. Przy przysłonięciu szkła do liczby 22, możemy sobie praktycznie darować kręcenie pierścieniem fokusowania, ponieważ wszystko w zakresie od pół metra do nieskończoności będzie ostre.

Przymierzałem się kiedyś do nabycia tego wynalazku na ebayu, ale ceny za korpus w przyzwoitym stanie oscylują w okolicach 15.000 PLN i mimo „cyfrowej rewolucji” oraz zalewu plastiku Made in P.R.C. z rosnącą skokowo liczbą MPx, kolejne wersje SWC (SWC/M SWC 903, SWC 905) nie tracą specjalnie na wartości.