(co to za nagroda, która tak naprawdę wcale nie jest nagrodą?)

W trzecim dniu kwarantanny poczytamy sobie wiersze Ilony Witkowskiej, które pochodzą z jej nowej książki Gdzie są moje dzieci?, co dopiero opublikowanej przez wydawnictwo papierwdole. Pomyślałem, żeby wybrać teksty mocniej zahaczone w wizualiach codzienności (niecodzienności), ale udało mi się to w zasadzie tylko w przypadku pierwszego wiersza, czego jednak wcale nie żałuję. Witkowska umyka w rejony, w które sam często mam ochotę dać dyla. Podczas imprezy promującej wydanie antologii Przewodnik po zaminowanym terenie 2, gdzie znalazły się także jej wiersze, miałem okazję wysłuchać kapitalnie transowych recytacji ich autorki.

(88% populacji mojego kraju - faszyści)

Ze świetnego Przewodnika po zaminowanym terenie 2 (wybór i opracowanie - Krzysztof Śliwka i Marek Śnieciński):

PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE 2

 Już jest!

A w środku teksty 263 autorek/autorów, jakie między 2016, a 2020 ukazały się w internetowym piśmie Helikopter, które redaguje Krzysztof Śliwka. Razem z Markiem Śniecińskim dokonali wyboru wierszy i próz, układając je w dwunastu tematycznych częściach. Na wieczorze promocyjnym w Ośrodku Postaw Twórczych we Wrocławiu w zeszłą sobotę Krzysztof Śliwka powiedział, że kolory okładek obecnej antologii oraz tej sprzed pięciu lat nie są przypadkowe, że (cytuję) „najpierw była to bandiera rossa, a teraz jest bandiera nera‟. No i git, i bynajmniej nie jest to jakoś przesadzone. Wracając wczoraj z Wrocławia, zacząłem w pociągu czytać tę książkę i zdumiałem się jak wiele zapisów w niej zamieszczonych odnosi sie do konkretu, do polskich realiów. Myślę, że to wielka wartość tej publikacji. To może na dobry początek - bo z pewnością będę do niej wracał i wrzucał teksty, które mi wpadły w oko - wiersz Przemysława Witkowskiego (tematyka na czasie...).