[to była niezwykła świnia, mówiła]

Beż żadnej - wierzcie lub nie wierzcie - aluzji do bieżącej polityki czy słów rezydenta Pałacu Namiestnikowskiego. Świnie to bardzo mądre zwierzęta.

(my się tu śmiejemy, oni tam umierają)

W piąteczek poczytamy sobie wiersze Ilony Witkowskiej z książki Lucyfer zwycięża, wydanej w 2017 roku przez Korporację Ha!art. Dlaczego? Bo to świetna poetka jest!

(co to za nagroda, która tak naprawdę wcale nie jest nagrodą?)

W trzecim dniu kwarantanny poczytamy sobie wiersze Ilony Witkowskiej, które pochodzą z jej nowej książki Gdzie są moje dzieci?, co dopiero opublikowanej przez wydawnictwo papierwdole. Pomyślałem, żeby wybrać teksty mocniej zahaczone w wizualiach codzienności (niecodzienności), ale udało mi się to w zasadzie tylko w przypadku pierwszego wiersza, czego jednak wcale nie żałuję. Witkowska umyka w rejony, w które sam często mam ochotę dać dyla. Podczas imprezy promującej wydanie antologii Przewodnik po zaminowanym terenie 2, gdzie znalazły się także jej wiersze, miałem okazję wysłuchać kapitalnie transowych recytacji ich autorki.

PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE (Ilona Witkowska)

Ilona Witkowska

KÓŁKO GRANIASTE

łódź zatonęła koło Lampedusy.
śmialiśmy się: Łódź zatonęła? miasto?

my tu się śmiejemy, oni tam umierają.

więc co? mamy się nie śmiać?
kiedy się nie śmiejemy, to też umierają.

[wiersz Ilony Witkowskiej zamieszczony w książce: PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE. HELIKOPTER, antologia tekstów z lat 2011-2015, wybór i opracowanie - Krzysztof Śliwka, Marek Śnieciński, Ośrodek Postaw Twórczych / Biuro Festiwalowe IMPART, Wrocław 2016, str. 158]