A może właśnie trzeba?

(a Nicolaus Copernicus kim był?)

W najnowszym wydaniu Helikoptera (2/2022) cztery nowe wiersze, które być może (?) znajdą się w książce Dekady (jeżeli w ogóle będzie taka książka?). Zapraszam do lektury!

ORDO CARITATIS

Dawno nie występowałem na żywo...

...na tego typu imprezie, nawet już nie pamiętam, kiedy to mogło być? Jak widać na plakacie wydarzenie będzie miało miejsce 2 października 2021 we Wrocławiu w Ośrodku Postaw Twórczych przy ul. Działkowej 15. Jest to promocja antologii Przewodnik po zaminowanym terenie II, w której znalazło się pięć moich tekstów, wcześniej opublikowanych w sieciowym piśmie Helikopter. Sprawcą całości jest Krzysztof Śliwka, który redaktoruje też wspomnianemu periodykowi. Występują osoby widoczne na sztrajfie, start o godz. 17:00. Jak kto wtedy we Wrocławiu, to zapraszam serdecznie!

W najnowszym Helikopterze (10/2018)

5 tekstów, które być może znajdą się w nowej książce. Jeżeli zdecyduję się ją wydać? Czego wcale nie jestem pewien... Brakuje mi jeszcze kilku tematów/motywów/historii, które powinny się w niej znaleźć.

Wiersz Carla Sandburga w sam raz na jutrzejsze święto,

który słuchając Lintona Kwesi Johnsona przyprintskriniłem z najnowszego wydania sieciowego pisma HELIKOPTER. Utwór w przekładzie Adama Lizakowskiego.

A w najnowszym Helikopterze (7-9/2017)...

...trzy całkiem świeże teksty. Które (być może) wejdą no nowej książki.

„Realizm‟ w księgarniach od 6 kwietnia 2017

Własnie dotarła do mnie pula autorskich egzemplarzy :))

No to się autentycznie wzruszyłem...

To może teraz tytułowy tekst z książki (chyba się minimalnie różni od wersji, jaka była prezentowana w sieciowym Helikopterze):

REALIZM

- A więc i pan do nas w końcu przyszedł - w taki sposób

lekarka, prowadząca wcześniej moją matkę, przywitała ojca

w Krakowskim Centrum Onkologii. Ojciec zbladł. Odprowadzałem

go potem długim, mrocznym korytarzem, w którym lśniła

sinoniebieska lamperia. Wszystko to przypomina

PIEPRZONY włoski neorealizm - pomyślałem wtedy

(całkiem niesłusznie zresztą).

WIERSZ ZAANGAŻOWANY SPOŁECZNIE

Adam Zdrodowski

WIERSZ ZAANGAŻOWANY SPOŁECZNIE

jak chuj w SUV-ie.

Z TELEWIZJI ŚNIADANIOWEJ

Od dwóch lat

pani Gertruda

rzeźbi w kości -

wołowej

i wieprzowej.

[Z tomu: PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE. HELIKOPTER, antologia tekstów z lat 2011-2015, wybór i opracowanie - Krzysztof Śliwka, Marek Śnieciński, Ośrodek Postaw Twórczych / Biuro Festiwalowe IMPART, Wrocław 2016, str. 120]

DZIEWCZYNKA BEZIMIENNA

Genowefa Jakubowska-Fijałkowska

JUTRO POWINNAM SMAŻYĆ PLACKI ZIEMNIACZANE W POŁUDNIE

pod wieczór małym fiatem 126 p (jutro) na porodówkę powinnam jechać

gdy nic mnie nie bolałaś i nie byłaś w terminie

gdy nie przygotowałam nocnej flanelowej z guzikami

nie wygoliłam włosów na wzgórku łonowym na łydkach pod pachami

nie zabrałam do fiata żyletek ani brzytwy

tylko Marlboro i czechowickie zapałki

(och lata siedemdziesiąte:

kartki na żarcie papierosy wódkę żółty ser mleko w proszku)

gdy się tak bardzo nie przygotowałam matka po raz drugi

mogły mi przecież pękać żylaki na wargach sromowych i w odbycie

(kurwa jak się bałam wtedy gdy jechałam tym małym fiatem)

na izbie szok że rodzę że rozwarcie że pośladkowy że kleszcze

a ty po kawałku ze mnie w czwartą RP

NOC W WIELKIM MIEŚCIE

wzięłam pokój w hotelu Royal miałam spać w Zamkowym

ale na dziedzińcu paw ogonem zasłaniał mi widok twarz

jadłam barszcz czerwony z kołdunami

poeta w ciągłym napięciu drganiu wpisywał mi w Drugie ja dedykację

w hotelu noc przy otwartym oknie gorąco duszno nadchodziła burza

lądowały awaryjnie wszystkie jumbo jety (spałam bez majtek)

złoty księżyc po burzy napierdalał w oczy jak słońce

lunatykowałam na krawędzi okna potem śniła mi się Krystyna Janda

człowiek z żelaza chodził po schodach tam i z powrotem

od moich drzwi hotelowych w ciasny korytarz po bordo dywanie

i jeszcze raz tam i z powrotem po schodach kruszył się marmur

o świcie wiertarki młoty pneumatyczne gwoździe do krzyża

autoalarmy napady na banki i ten zamkowy paw też

miała od samego rana rozpierdolony mózg kosmetyki i bieliznę

DZIEWCZYNKA BEZIMIENNA

nadano mi wszystkie imiona: Słowian Barbarzyńców Germanów

i żydowskie i imiona bogiń greckich (któraś z nich byłą kurwą i żoną boga)

wybierałam też imiona własne

chciałam być Matką Bożą z Guadalupe mieć swojego Juana Diego i lilie

(między nogami)

na bierzmowaniu dostałam na imię Michalina

nie o to chodziło chciałam być piękna jak Michele Morgan

a byłam tylko kobietą twojego życia

o plecach z linią horyzontu z meszkiem wodorostów bliżej łona

w ramie okna miałam perłowe włosy i dla ciebie przycięłam udo szkłem drzwi

żebyś smakował słodycz mej krwi

kot ciągle mi liże tę bliznę na udzie i nie krwawię

stoję w śniegu kryształowa naga zimna

ktoś otwiera mi nożem zamarznięte usta

mam swoją opowieść o nieśmiertelnym głodzie kolonii mrówek

[Jak to się stało, że wcześniej przeoczyłem te teksty i ich autorkę? Więc pożytek z czytania antologii... W której dominują liczbowo faceci, kobiety to zaledwie 1/7 staffu (jak sobie to policzyłem), jednakowoż świetnej Genowefy Jakubowskiej-Fijałkowskiej nie uświadczymy np. w Solistkach. Antologii poezji kobiet... 

Wiersze przepisałem z tomu: PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE. HELIKOPTER, antologia tekstów z lat 2011-2015, wybór i opracowanie - Krzysztof Śliwka, Marek Śnieciński, Ośrodek Postaw Twórczych / Biuro Festiwalowe IMPART, Wrocław 2016, str. 58-59]

BAD HAIKUS

Henry Aldrige-Cartwright

***
Pezja. Strumień
moczu znika w sedesie.
Armitage Shanks. Tak

***
Lubię the Slits, the
Au Pairs, the Raincoats, the X-
-Ray Spex, Gang of Four.

***
Nie lubię Lisy
Stansfield i Belindy (choć
bębniła w the Germs)

***
Niebo to miejsce
we wschodnim Londynie (po
zatraśnięciu drzwi)

***
Piekło to miejsce
we wschodnim Londynie (tuż
pod kośćmi czaszki)

***
Syp sól na ten świat
Jak na marynowane
Bizonie mięcho

***
Znowu strajk metra.
Czytam "Evening Standard" i
boli mnie łokieć.

***
Mój zwiędły członek
jak kwiat tamaryszku. Ach!
W wonnych bąbelkach.

***
Nic w telewizji.
Zrobię sobie kanapkę z grillo-
wanym oscypkiem

***
Sałata. Czosnek.
Szpinak. Jak Święta Trójca,
jak wierny druh.

***
Kropki biedronek,
któż je zliczy. Jak włosy
lecz już nie moje.

[Prawdę mówiąc sprawia to wrażenie lekkiej ściemy... Czytam sobie te wierszyki jako rodzaj (skutecznej) odtrutki na antologię anglo-amerykańskiego imagizmu, którą co dopiero wydał IBL (Leszek Engelking, Andrzej Szuba Obraz i wir). Notka bio autora też... wygląda jak żart: HENRY ALDRIDGE-CARTWRIGHT – ur. w 1963 roku. Poeta. W 1996 roku postanowił odwalić całą robotę za kiepskich poetów. Od tamtej pory regularnie wydaje zbiory złych haiku. Będąc prawdziwym entuzjastą DIY założył undergroundowe (a raczej podwodne) wydawnictwo Underwater Press, którego jest jedynym pracownikiem i jedynym autorem. Opublikował m.in.: 37 Bad Haikus (1997), 58 Bad Haikus (2000), More Bad Haikus (2007), Still More Bad Haikus (2012), The Definitive Bad Haiku Collection (w przygotowaniu). Unika rozgłosu. Mieszka we wschodnim Londynie, nieopodal stacji Mile End, skąd wszędzie ma daleko. Nie korzysta z Internetu.

Bad Haikus w przekładzie (?) Adama Zdrodowskiego przepisałem z antologii: PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE. HELIKOPTER, antologia tekstów z lat 2011-2015, wybór i opracowanie - Krzysztof Śliwka, Marek Śnieciński, Ośrodek Postaw Twórczych / Biuro Festiwalowe IMPART, Wrocław 2016, str. 167-168]

PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE (Ilona Witkowska)

Ilona Witkowska

KÓŁKO GRANIASTE

łódź zatonęła koło Lampedusy.
śmialiśmy się: Łódź zatonęła? miasto?

my tu się śmiejemy, oni tam umierają.

więc co? mamy się nie śmiać?
kiedy się nie śmiejemy, to też umierają.

[wiersz Ilony Witkowskiej zamieszczony w książce: PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE. HELIKOPTER, antologia tekstów z lat 2011-2015, wybór i opracowanie - Krzysztof Śliwka, Marek Śnieciński, Ośrodek Postaw Twórczych / Biuro Festiwalowe IMPART, Wrocław 2016, str. 158]

PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE (Sławomir Elsner)

Sławomir Elsner

LEKCJA SZCZEROŚCI

W Gorzycach pod Wodzisławiem
mieszkałem w jednym pokoju
z człowiekiem,
który ze wszystkich kończyn
miał tylko lewą rękę.

Któregoś dnia zapytał mnie,
dlaczego tak mało mówię.
Po chwili milczenia skłamałem,
że taki już jestem,
a on poprosił, bym podszedł

i mnie tą ręką przytulił.

JEDNO ZDANIE O ŚMIERCI

Smutne są sytuacje,
kiedy bierzesz numer telefonu
od pielęgniarki,
która ma nocną zmianę
na oddziale intensywnej terapii
(gdzie leży twój ojciec);
potem wracasz do domu
i po dwóch godzinach,
w momencie kiedy obejmujesz
szlochającą matkę,
ktoś do ciebie dzwoni
z tego numeru.

[wiersze Sławomira Elsnera przepisałem z książki: PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE. HELIKOPTER, antologia tekstów z lat 2011-2015, wybór i opracowanie - Krzysztof Śliwka, Marek Śnieciński, Ośrodek Postaw Twórczych / Biuro Festiwalowe IMPART, Wrocław 2016, str. 79 i 332]

PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE (2)

Lubię te dwa teksty.

[Coś kolory mi się nieco dziwne wyświetlają, gdyż albowiem mam nieskalibrowany monitor... Co wynika z faktu wymiany kompa, który licznymi przestojami w pracy dawał mi ostatnio znać, że pora na odpoczynek w krainie swobodnych bajtów i pikseli (co jednak w naszych realiach oznacza utylizację w jakimś biednym państewku w Afryce...). No więc, nowy komp (na poprzedniku opracowałem wszystkie swoje projekty, począwszy od pierwszego częściowego pokazu Życia po życiu w Galerii 2ΠR w Poznaniu w 2005 roku...), nowy system operacyjny, nowy Photoshop, Lightroom (wszystko na legalu) i konieczność nabycia nowego kalibratora, ponieważ stary Spyder2 (kupiony właśnie przy okazji wspomnianej wystawy w 2ΠR) niejako lojalnie także odmówił współpracy. Szkoda, że komputery żyją równie krótko jak niektóre psy...]

PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE (Marcus Slease)

Marcus Slease

FABRYKA TURBIN ALSTOM

(Elbląg, Polska, 19 listopada 2009 r.)

wstać

o 6

nasypać kawy

do filiżanki

zamieszać

to się nazywa kawa po turecku

ale nią nie jest

wyjść

na deszcz

minąć chłopaka z łopatą

włosy i kości

okazać dokument

wbiec do sali

uczyć 

negocjacji

wrócić 

do domu

zjeść płatki

ELBLĄG>KATOWICE>ELBLĄG

starzy żule

trzymają twarze 

w dłoniach

ZALEW WIŚLANY

(część polska)

oda do bikini

zapiekanki

lepsze niż soczysta

polędwica

[wiersze Marcusa Slease'a w przekładzie Adama Zdrodowskiego z książki: PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE. HELIKOPTER, antologia tekstów z lat 2011-2015, wybór i opracowanie - Krzysztof Śliwka, Marek Śnieciński, Ośrodek Postaw Twórczych / Biuro Festiwalowe IMPART, Wrocław 2016, str. 16-17]

PRZEWODNIK PO ZAMINOWANYM TERENIE (1)

czyli antologia sprokurowana przez Krzysztofa Śliwkę (są to teksty, jakie pojawiły się w internetowym miesięczniku HELIKOPTER) właśnie do mnie dotarła. Z czego niezmiernie się cieszę i w związku z powyższym wklejam widoczną niżej fotkę z jednym z trzech moich setów.

Właściwie to pewnego czasu mam gotową książkę (pierwszą jej wersję czytał Krzysiek Jaworski i udzielił mi pewnej istotnej wskazówki), tylko nie wiem, co z tym wszystkim zrobić i gdzie? I czy w ogóle? ITD.

W najnowszym HELIKOPTERZE

Nr 5/2015.

3 LISTOPADA 2001

Raegan Butcher

3 LISTOPADA 2001

siedzę

przy

metalowym biurku

naprzeciw

okna

patrząc

na zwoje

kolczastego drutu

siedzę tu

obolały z grypą

podczas gdy oni

uprzątają gruz

w Nowym Jorku

i obawiają się

wąglika w liście

mam swoje własne problemy:

córkę

która mieszka teraz

w innym stanie

matkę

która wyszła za

religijnego fanatyka

neurotyczną siostrę

nękaną przez

stany lękowe

i wysoki cholesterol

(mój też jest zbyt wysoki, jak na 32-latka)

więc

siedzę tu

z gorączką

flegmą i cholesterolem zapychającym serce

kiedy deszcz bomb spada

na Afganistan

i świat kręci się dziko w przestrzeni

nie wierzę

że umrę dzisiaj

a nawet oszaleję

myślę, że zamiast tego

wezmę prysznic

i zwalę konia

[Raegan Butcher – ur. w 1969 roku. Amerykański poeta, reżyser, aktor i wokalista w punkowej kapeli Pale & Skinny. W 1996 roku aresztowany i skazany na osiem lat więzienia. Mieszka w Seattle. 

Wiersz 3 LISTOPADA 2001 pochodzący z tomu Stone Hotel (2003) w przekładzie kolektywu AJJK, Głębokie 11 oraz notkę biograficzną autora przekopiowałem ze strony internetowego pisma HELIKOPTER (11/2013).

Jakiś czas temu Grzegorz Wróblewski polecał mi wiersze Reagana Butchera (skopiowałem sobie wtedy z sieci cały tom Stone Hotel) i miał rację!]

REALIZM

REALIZM

- A więc i pan do nas w końcu przyszedł - w taki sposób

lekarka, prowadząca wcześniej moją matkę, przywitała ojca

w Krakowskim Centrum Onkologii. Ojciec zbladł. Odprowadzałem

go potem długim, mrocznym korytarzem, w którym lśniła

sinoniebieska lamperia. Wszystko to przypomina

PIEPRZONY włoski neorealizm - pomyślałem wtedy

(całkiem zresztą niesłusznie).

-----

Eugeniusz Wilczyk (1931-1991), luty 1989

-------

Powyższy wiersz był opublikowany w październikowej edycji internetowego pisma HELIKOPTER.

DWA ZAPROSZENIA

Do MOCAK-u, 18 października o godz. 18:00:

i na stronę  http://opt-art.net/helikopter/