(tak blisko, na wyciągnięcie ręki)

Joachim Sartorius

Wenecja

Laguna obstaje przy swej granicy.

Żadnych samochodowych opon, parujących w deszczu.

Chorzy przewożeni niebieskimi łodziami,

na niebieskim świetle.

Zamiast Pounda znaleźliśmy Sonię

na Cimetero San Michele,

młodą kobietę z zaśniedziałego brązu,

spoczywająca na czerwonym porfirze,

kok i sterczące piersi,

niedaleko Strawińskiego i Diagilewa.

Jakaś adoratrice przywiązała baletki

do nóżki wazonu.

Morze sztucznych kwiatów

jak zbyt słodkie słowa:

do podarcia i rozrzucenia

po zaśmieconej lagunie.

Jerzy Kronhold

Byłaś tak blisko, Wenecjo

Byłaś tak blisko, Wenecji,

tak blisko, na wyciągnięcie ręki.

Wystarczyło wskoczyć do łodzi

i godzinę popłynąć.

Morze miało odcień malachitowy,

taki jak święci, zatopieni w modlitwach.

Siedziałem w twoich przedpokojach,

na półwyspie Istria, mocząc nogi.

Czułem jak oddychasz,

jak się przewracasz we śnie.

Recytowałem sonet

p twojej siostrze, bizantyjskiej

księżniczce, w rękach sennej 

wieczności.

Jakże mi żal Wenecjo, jak żal,

że nie przyjąłem zaproszenia

twojej małej emisariuszki,

białoskrzydłej mewy.

[Pierwszy wiersz w przekładzie Ryszarda Krynickiego z książki: Joachim Sartorius Zegar Szronu, Wydawnictwo a5, Kraków 2017, s.  14; drugi z tomu: Jerzy Kronhold Wiersze wybrane, Wydawnictwo a5, Kraków 2014, s. 114.]

(„słuchać głosu nieskończoności‟)

Joachim Sartorius

Abdullah Frères, Constantinopole

Ponieważ zaprosił wrogów, oficerów rosyjskich, do domu

(dziesięć pokoi, w których były figurki z brązu, fortepian, koronkowe zasłony,

szafy pełne książek, srebra i porcelany

oraz służące z pióropuszami do zamiatania kurzu), w 1878 roku

sułtan pozbawił Kevorka Abdullaha i jego braci,

Ormian z zasymilowanymi imionami, 

prawa do nazywania się fotografami Jego Sułtańskiej Mości.

Wcześniejsze zdjęcia Sublime Porte zostały skonfiskowane.

Lecz handel kwitnął. Kwitła próżność.

Bracia otworzyli filię w Kairze.

W Paryżu uczyli się najnowszych technik.

Paszowie i ich potomstwo chcieli mieć dobre Cartes de cabinet.

W roku 1890 Abdullah Frères zostali znowu nadwornymi fotografami.

Adres ich zakładu teraz: 452 Grande rue de Péra.

Jednakże Kevork, który przez całe życie miał do czynienia z kokieterią,

stawał się coraz bardziej zgorzkniały. W 1900 roku sprzedał

pracownię spółce Sébah & Joallier

za dwanaście tysięcy osmańskich lira,

co wystarczyło mu na pokrycie długów.

Chciał odtąd, jak napisał rok później do ormiańskiej przyjaciółki w Paryżu,

już tylko „słuchać głosu nieskończoności‟, dochodzącego,

jak mu się niekiedy zdawało, z zapachem kwitnących róż.

Jako fotograf wiedział, że każda legenda blaknie

i tak jak jego zdjęcia pamięć

o ostatnim sułtanie.

[Wiersz w przekładzie Ryszarda Krynickiego z tomu: Joachim Sartorius Zegar szronu, Wydawnictwo a5, Kraków 2017, s. 27-28]

Joachim Sartorius "Odwiedziny u wygnanej poetki"

Ze świeżo wydanej książki Zegar szronu, wiersze w wyborze i tłumaczeniu Ryszarda Krynickiego. REWELACJA! Podczas wczorajszego spotkania autorskiego, które odbyło się w ramach tegorocznej edycji Festiwalu Miłosza, miałem też przyjemność posłuchać, jak poeta czyta swoje wiersze po niemiecku. Wklejony poniżej tekst zeskanowałem z książki: Joachim Sartorius Zegar szronu, Wydawnictwo a5, Kraków 2017, str. 55-58.