Powidok piąty, penitencjarny

[Chiesa di Santa Maria Maggiore - Santa Croce]

Penitencjarny, ponieważ były kościół jest teraz częścią więzienia, jakie zbudowane w latach 20. XX wieku na miejscu spalonego sto lat wcześniej klasztoru. W XIX wieku budynek służył jako magazyn fabryki tytoniu. Z historią tego obiektu można się zapoznać na bardzo przydatnej, aczkolwiek archaicznie wyglądającej stronie: www.churchesofvenice.com.

Powidok czwarty

 

[Chiesa di San Simeon Grande - Santa Croce]

Moja prawie trzyletnia Motorola średnio się nadaje do fotografowania architektury... Tylko jeden obiektyw, tylko 12 Mpix i ten stareńki soft, który w sytuacjach problematycznego oświetlenia generuje nieco toporne HDR-y. W ogóle nie planowałem robienia zdjęć w trakcie tego kilkudniowego wypadu do Wenecji, ale zobaczone obrazy miasta nie dały mi spokoju. Trzeba więc będzie coś z tym zrobić w najbliższej przyszłości (jeżeli w 2023, w 2024 czy 2025 świat będzie jeszcze istnieć, bo przecież nie musi...).

Powidok trzeci

[Chiesa di San Samuele - San Marco]

 

Dwa powidoki z Dorsoduro

[Chiesa di San Trovaso]

[Chiesa di Santa Teresa]

Tymczasowy widok z okna

Który mógłby być mniej tymczasowy...

[19.11.2022 - 10:27]

WIELKA PIPA (wielka piłka)

Naciągający ciężkich frajerów na wielką pipę (Baltic Pipe), nie mogli pominąć popularnego gracza FC Barcelona... Po prostu lipa w cukrze.

(na co się czeka? na nic)

Jednak nie od wszystkiego mnie odrzuca... 

Requiem na cztery ręce

Czterech solistów i chór. Świeże odkrycie z youtuba, kiedy wracając ostatnio wyjazdu fotograficznego, algorytmy podsunęły mi to wykonanie w transkrypcji na fortepian na cztery ręce + poprzednio wymienieni. Niestety płyta nie jest dostępna w postaci płyty (CD), można natomiast zapłacić i ściągnąć sobie ścieżki w formacie mp3 lub flac (błee...). Tzn. chyba (?) Naxos wydał to w 2012 na CD, ale nakład się niestety wyczerpał... Transkrypcja Carla Czernego bardzo mi odpowiada, tak jakby słuchał requiem w pokoju obok (dużym pokoju) albo w mieszkaniu obok (dużym mieszkaniu), bez tego symfonicznego zadęcia. Całkiem adekwatnie do charakteru mszy żałobnej, po prostu bardziej piano.

R.I.P. Jerzy Kronhold (24.01.1946 - 13.11.2022)

Późno zacząłem czytać jego wiersze. Ale za to ze smakiem. O śmierci dowiedziałem się oczywiście z Facebooka... Takie czasy. Wielka szkoda.

Autorka okładkowego zdjęcia - Joanna Helander - mówiła mi, że poeta nie był z niego specjalnie zadowolony... Zastanawiam się, czy fotograficzny wizerunek Jerzego Kronholda był/jest mi niezbędny do czytania jego tekstów? No, raczej nie.

ULICA BOBRZYŃSKIEGO

[13.11.2022]

Michała Bobrzyńskiego, konserwatywnego polityka z czasów CK, członka stronnictwa tzw. Stańczyków, błee...

Tym samym wracamy powoli do częstszych publikacji zdjęć na tym blogu. Poezja ma na razie szlaban, ponieważ odrzuca mnie od wierszy (tu chciałem użyć obleżywego określenia na pewien rodzaj twórców, ale się powstrzymałem - za dużo jest agresji w dyskursie publicznym). 

Dawno temu na Górnym Śląsku

[Świętochłowice -14.11.2000]

Wczorajszy poranny incydent kałowy Władymira Rudolfowicza Sołowiowa

Po decyzji o wycofaniu się armii RF spod Chersonia, w tłumaczeniu niezwodnej Andromedy (!). Jak miło się ogląda ten kwik  raszystowskiego propagandzisty (skądinąd Sołowiow to wyjątkowy prymityw...) w nasz Dzień Niepodległości :)

„Emerytka zapewnia pieniądze dla swoich wnuków‟

A na imię ma Zofya... A tak naprawdę widoczna na zdęciach pani, to Olga Mironowna Zinowiewa, żona nieżyjącego rosyjskiego pisarza i dysydenta Aleksandra Zinowiewa, który w 1976 roku został pozbawiony obywatelstwa i wydalony z ZSRR. Widać jasno, że anonse tej piramidy finansowej pisane są obcym alfabetem... Co ciekawe, jak się na nie kliknie, to teraz otwierają się strony udające portale Onetu lub Rzeczpospolitej. Ludzie na Facebooku (sądząc po komentarzach) zgłaszają administratorom, że jest to oszustwo, ale Meta ma to najwyraźniej w d*pie.

Miód Malina

[8.10.2022]

Gdzieś w Polsce, tzn. w Wielkopolsce. Gdzieś... w okolicach Wrześni. Po prostu miód malina.

Środula. Krajobraz Mausa

To przedstawienie Teatru Zagłębie w Sosnowcu, nawiązujące - jak wskazuje tytuł - do słynnego komiksu Arta Spiegelmana. Tekst i dramaturgia Igi Gańczarczyk, reżyseria Remigiusza Brzyka. W spektaklu oraz w broszurze z programem wykorzystano fragmenty książki Romy Sendyki Poza obozem. Nie-miejsca pamięci. Próba rozpoznania (IBL PAN, Warszawa  2021). Tak się złożyło, że zaproszono mnie do zrobienia zdjęć do plakatu oraz programu. A wczoraj miałem okazję zobaczyć przedstawienie. Rewelacja!

[Sosnowiec-Środula - ul. Piotrkowska - 5.10.2022]