(koguta bez głowy, jak biegnie przez podwórze)

Ten lewej strony okładki.

 

Szkoła Umbryjska

Chyba już kiedyś wrzucałem tutaj ten wiersz Hansa Magnusa Enzensbergera, pochodzący z kapitalnej książki Zagłada Titanica. Tyle, że na pewno w przekładzie Grzegorza Prokopa. No to teraz pora na wersję Andrzeja Kopackiego. Pisałem jakiś czas temu, że odrzuca mnie od wierszy. Tak, ten stan trwa nadal, ale dotyczy, za przeproszeniem, twórczości krajowej...

(Wszyscy na zdjęciu wyglądamy tak pogodnie)

Z Literatury na Świecie, nr 11-12 /2015 (532-533).

(Chemiczne dobrodziejstwo)

Hans Magnus Enzensberger

Kompletna pustka

Cel wzniosły, zapewne,

tylko moje płuco,

nie chce o nim słyszeć.

Napełnia się, opróżnia,

chociaż nie całkiem.

Także system nerwowy

przeszkadza, melduje się,

melduje, że skwar. Może

przestała działać

klimatyzacja? Nigdzie śladu

nirwany, wciąż gdzieś

piszczy telefon,

a na balkonie 

bzyczą osy,

które, podobnie jak ja,

nie zaszły daleko

w sztuce medytacji.

Chemiczne dobrodziejstwo

Sto miligramów dożylnie

C12H18O, i starczy. Zostajesz

wyzwolony z tego wiecznego Ja,

które jest ci tak bliskie. Twój mózg

myśli bez ciebie, pławi się ‒ siło

ciążenia, adieu ‒ przez ileś minut

w nirwanie, jakiej nie znasz.

Potem, nie wiedząc, co się działo

pod twoją nieobecność, gromadzisz

znów, stopniowo, cały

ten swój intymny dobytek, 

„świadomość‟, „wolną wolę‟, „rozum‟,

i wracasz tymczasem

do znanej ci tragikomedii,

nieświadom niczego: wszystko jest jak zwykle.

[Wiersze Hansa Magnusa Enzensbergera w przekładzie Andrzeja Kopackiego przepisałem z  Literatury na Świecie nr 11-12 /2015, a teraz wybieram się do popularnej sieci handlowej po ogólnodostępne chemiczne dobrodziejstwo o wzorze C2H5OH. Jest tak gorąco, że nie idzie inaczej wytrzymać...]

Omal

Hans Magnus Enzensberger

Omal

W przypadku problemów nierozwiązywalnych

warto sięgnąć do rozwiązań przybliżonych.

Szkoda tylko, że wartość graniczna

to fatamorgana,

która wciąż się oddala.

Nawet jedynowładca poprzestaje

na 99 procent głosów,

ponieważ lęka się gniewu bogów.

Dlaczego właściwie starzy mistrzowie

zostawiali ślepą plamkę

na ukończonym płótnie?

Mały włos, a Samsonowi

nie wyłupiono by oczu.

Naiwniaka łatwo

przyłapać in flagranti.

Trudno mu pojąć, co mu się przytrafia.

Niektórzy rozbitkowie ledwo przeżyli

na tratwie Meduzy i to tylko

dlatego, że jedli ludzkie mięso.

A gdy Usain Bolt wygrywał sprint w Berlinie,

chodziło o dziesiąte części sekundy.

Dziś jeszcze większość się rozbija

u brzegów Lampedusy.

Wtedy w Bürgerbräukeller

zabrakło trzynastu minut,

by do drugiej wojny 

nigdy nie doszło.

To jakiś cud,

że do tej pory wychodziliśmy cało.

[wiersz w tłumaczeniu Andrzeja Kopackiego wydrukowany w Literaturze na Świecie, nr 11-12/2015, str. 353-354]

Norymberga 1935

Hans Magnus Enzensberger

Norymberga 1935

Wrześniowe słońce wtedy
rzucało długie cienie na łąkę Wöhrder.
Miałem sześć lat, ale zarys mojej sylwetki
był tak ogromny, że się przestraszyłem.
Nie mogłem go przeskoczyć.
A potem. nagle, znikł.
Nik nie chciał odkupić ode mnie duszy.
Pachniało liśćmi i sianem.
Do jesieni trzydziestego dziewiątego
było jeszcze daleko. Pokój się ciagnął
i ciągnął - żadnych przeczuć.
I żadnych ognistych słupów
nad miastem. Zimno było
w cieniu wysokich wież.

[wiersz z tomu Blauwärts (2013) w przekładzie Andrzeja Kopackiego opublikowany w Literaturze na Świecie, nr 11-12/2015 (532-533), str. 355. Tak jakoś mi się to skojarzyło z wczorajszą narodową imprezą, do której przygotowania miałem wczoraj okazję oglądać w Warszawie... Zobaczyć przystrzyżonych na zero millenialsów z biało-czerwonymi opaskami na rękawach flajersów? Bezcenne! Jakkolwiek wcale mi nie do śmiechu...]

STAŁO SIĘ COŚ?

Hans Magnus Enzensberger

Stało się coś?

Nie, tylko jednego z nas,

może z powodu choroby żołądka,

gryzie podejrzenie, że prawdziwe życie

jest gdzie indziej. Jak to, wołamy,

co to ma niby znaczyć? Gdzie?

Może na piętrze zarządu? W slumsach?

W telewizji? W rzeźni?

A może tuż obok, na balkonie,

gdzie jęczą gołębie? A skąd, mówi ktoś,

to tylko zakwewiona kobieta

handlarza warzyw. Albo ją kocha,

albo leje. Wciąż to samo.

Przestajemy słuchać, jesteśmy strapieni,

bo nagle zwija się, ten nasz chory,

zwija się z bólu. Kryzys gastryczny!

Szybko! Omeprazol, antacyd,

cymetydyna! Prawdziwe życie,

mój drogi, toczy się tutaj!

Nie czujesz tego we własnym brzuchu?

[wiersz z tomu Rebus (2009) w przekładzie Andrzeja Kopackiego,  Literatura na Świecie nr 11-12 /2015, str. 85]

Ze wspomnień starszej pani

Hans Magnus Enzensberger

Ze wspomnień starszej pani

Miałam wtedy długie warkocze,

związywałam je

różową gumką.

Pamiętam jeszcze, jak przejeżdżał

w otwartym mercedesie:

führer i kanclerz Rzeszy.

Tak śmiesznie kłapał prawym ramieniem,

góra-dół, góra-dół.

I to, że panna Eliza,

nauczycielka fortepianu,

która dawała mi po łapach, bo mazurek,

a-moll, "Notre temps",

był dla mnie o wiele za trudny,

rzuciła się z okna

domu przy St.-Johannis-Mühlgasse,

też pamiętam. Ale to było,

zdaje się, po wojnie.

Najlepsze torciki makaronikowe

podawali w Café Wanner.

A podczas wielkiego nalotu

dom sąsiadki zmiotło,

po prostu zmiotło. Tylko jej torebkę

z zielonkawej skórki krokodyla

znaleźliśmy pod gruzem, tam,

gdzie teraz mieszka turecki krawiec,

który połatał mi płaszcz.

A, no tak, ta sąsiadka miała

wielkiego psa, który warczał zawsze,

kiedy szłam do szkoły.

Pamiętam jeszcze. A może

uroiłam to wszystko sobie?

[wiersz z tomu Rebus (2009) w przekładzie Andrzeja Kopackiego,  Literatura na Świecie nr 11-12 /2015, str. 84-85]