Palimpsesto a la polacca (2)

[Nidzica, Park Ferdynanda Gregoroviusa, ul. Romualda Traugutta, 28.01.2018]

Zmieniając państwo w tytule i datę

ten wiersz Bertolta Brechta (z książki Poems 1913-1956, tłumaczenie Johna Willetta, str. 404) nad wyraz pasuje do aktualnej sytuacji w Polszcze... Obchody pięćdziesiątej rocznicy antyżydowskiej nagonki w marcu 1968 nasza prawica rozpoczęła wyraźnym falstartem, choć pojawiają się głosy, że to dopiero rozgrzewka. Kiedyś, kilkanaście lat temu, kopiowałem do archiwum antysemickie artykuły, jakie napotykałem polskiej prasie, ale przestałem to robić, bo chyba musiałbym sprawić sobie sieciowy serwer, żeby pomieścić cały ten gnój. Błeee...

Bertolt Brecht

GERMANY 1945

Indoors is death by plague

Outdoors is death by cold.

So where are we to be?

The sow has shat in her bed.

The sow's my mum. I said:

O mother mine, o mother mine

What have you done to me?

----------
Dopisek 10:39. Dalej czytam sobie Poems 1913-1956, na chybił trafił. No i trafiłem (nie chybiwszy) na piękny tekst z cyklu Buckow Elegies (w tłumaczeniu Michaela Hamburgera, str. 449):

DIFFICULT TIMES

Standing at my desk
Trough the window I see the elder tree in the garden
And recognise something red in it, something black
And all at once recall the elder
Of my childhood in Augsburg
For several minutes I debate
Quite seriously whether to go to the table
And pick up my spectacles, in order to see
Those black barries again on their thiny red stalks.

Palimpsesto a la polacca

Czyli Ostróda (primo voto Osterode) i zaplecze kamienic przy ul. Adama Mickiewicza (primo voto Wasserstraße) od strony Jeziora Drwęckiego (Drewenzsee) widziane, wczoraj zaledwie, wczesną porą popołudniową:

[Ostróda, ul. Adama Mickiewicza, 28.01.2018]

Nie próżowaliśmy przez weekend...

[Ostróda, 14:19]

OAZA BRONOWICE

[17.01.2018]

książka-okno

Julian Kornhauser

w samo południe

Ulica szewska pachnie

herbatą, chłopiec w beżowym

płaszczu je gaufre, dwa 

jabłka toczą się po chodniku,

podnoszę jedno i z całej 

siły rzucam je do góry.

osiem linijek

Pamiętasz ten piękny wiersz

Williamsa Czerwone taczki?

Często wracam do niego,

do jego białych i czerwonych

plam, i gdy czytam na głos to

jedno krótkie zdanie, rozbite

na osiem linijek, wydaje mi się, 

ze stoję nieruchomo na deszczu

w miasteczku Rutherford. 

książka-okno

Dylan Thomas pisze o słońcu:

łosoś słońca. Powtarzam to kilka

razy - łosoś słońca, łosoś słońca,

The salmon sun. Spoglądam

w ciemne okno, skąd dochodzi

warkot rozpędzonego samochodu.

----------
Wiersze z tomu Zjadacze kartofli (1978), przepisane z książki: Julian Kornhauser 148 wierszy, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1982, str. 105, 103, 99. Publikacja to jest w moim posiadaniu od... 36 lat. Miło było powrócić podczas lektury do wielu wspaniałych tekstów Juliana Kornhausera z lat siedemdziesiątych.

Obrońca Europy

Jakoś te ostatnie wpisy łączą mi się w jeden narracyjny ciąg... Przypadek?

[Gliwice, ul. Kozielska, 16.01.2018]

DOTYCZY POSZCZEGÓLNYCH OSÓB

DOTYCZY POSZCZEGÓLNYCH OSÓB (nieznany

wiersz Jana Pospieszalskiego, w którym głosi

Jezusa Chrystusa i prawdę Królestwie Bożym)

Powinnością Kościoła,

szczególnie hierarchów i biskupów

jest głoszenie Jezusa Chrystusa,

głoszenie prawdy o Królestwie Bożym.

Te wszystkie bałamutne

przykłady o miłosiernym Samarytaninie,

o tym, że „byłem głodny…

byłem przybyszem,

a nie przyjęliście mnie” dotyczą

poszczególnych osób.

[wpolityce.pl, fronda.pl, fakt.pl]

Migoczący

Jerzy Kronhold

Płomień

Ciemny płomień w sieci Tesco,

na tiszertach i na plakatach,

na okładkach kolorowych magazynów,

migoczący

wśród puszek z czerwoną fasolą

i nad regałem złotej tequili -

to Che, który się poddał.

------

Z tomu; Jerzy Kronhold Szlak Jedwabny, Wydawnictwo Warstwy, Wrocław 2014, str. 45. Che, czyli Ernesto Rafael Guevara de la Serna, rewolucjonista i negatywny bohater rodzimej prawicy o brunatnym zabarwieniu. Malowany na polskich murach (twarz ze słynnego zdjęcia Alberto Kordy) w znaku zakazu, obok innych zakazów: "pedałowania" (dwie postacie uprawiające seks na stojaka), ISIS, islamu (meczet), komunizmu (sierp i młot)... Bardzo pomocną lekturą w zrozumieniu tych obsesji są Męskie fantazje Klausa Theweleita.

Oczywiste i konieczne, jedyne i bezwzględne.

Julian Kornhauser

Bra micwa

Monotonnie, bezgłośnie, raz na zawsze,

od stuleci, przez ojca i dokładnie

darowujesz swe ciało jeszcze nie całkiem przydatne

pyłom, domowi, może wiórom obłoków,

a potem niepostrzeżenie, dla wielu umyślnie,

z dnia na dzień rozstajesz się z burzą rozpaczy,

zamkniętymi oczami i plotkami ognia,

aby już czysty, pozbawiony pamięci, niegodny

czcić braci, wrócić do nadnaturalnej zieleni lip,

śliskich kocich łbów, dzikich różna cmentarzu,

z wiarą w ostatni nów księżyca,  ostatni,

lecz nie pośledni poczęstunek nadziei,

na skinienie czegoś dalekiego, ale zarazem

nasyconego chłodem rodzinnej piwnicy

i z niepohamowaną zawiścią, że to inni

dumnie wyprostowani śledzą lot śmiertelnych strzał,

a nie ty, zapatrzony w schludny ryneczek

pierwszej miłości, wzniosłej ofiary i marzenia,

które nigdy nie przyoblekło się w kształty

oczywiste i konieczne, jedyne i bezwzględne.

[z tomu: Julian Kornhauser Wiersze z lat osiemdziesiątych, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1991, str. 144]

Nasza Mała Ojczyzna

[Dąbrowa Górnicza, ul. Górników Redenu, 16.01.2018]

Pomyślałem sobie dzisiaj rano, że innej nie będzie... I nie chodzi tu oczywiście o Zagłębie Dąbrowskie, zwane też kiedyś Czerwonym. Tak trochę à propos krajobrazu/miejsca/sytuacji przyszedł mi na myśl wiersz Chmura Jerzego Kronholda z tomu Szlak Jedwabny (str. 26, Wydawnictwo Warstwy, Wrocław 2014):

Jerzy Kronhold

Chmura

W robotniczym osiedlu

które dziś odwiedziłeś

nie powiewa czerwony sztandar

i nikt już nie intonuje Międzynarodówki.

Przed stacją benzynową

wiotkie, korporacyjne szmaty wydyma wiatr.

Słychać skradający się śnieg.

Szurają nogami renciści

i nagle ponad płaskimi dachami,

gąszczem anten,

sina chmura,

z twarzą

powieszonego Kasprzaka.

Mówię o krwi, bo nie mam wyboru...

[wiersz w przekładzie Wioletty Grzegorzewskiej z  tomu: Xu Lizhi Nekrolog orzeszka ziemnego, Wydawnictwo Eperons-Ostrogi, Kraków 2017]

Husaria z ulicy Kłodnickiej

[Gliwice, ul. Kłodnicka, 16.01.2018]

Niniejszym debiutuje na hiperrealizmie nowy tag: husaria.

Co bym zrobił bez Irixa 15mm/f 2.4 w takim miejscu?

CHANGING THE WHEEL

Czuję się dzisiaj trochę tak jak, za przeproszeniem tzw. podmiot liryczny wiersza Bertolta Brechta z Elegii Bukowskich, który przeczytałem sobie wczoraj na dobranoc (na niedobranoc...):

Bertolt Brecht

CHANGING THE WHEEL

I sit by the roadside

The driver changes the wheel.

I don't like the place I have come from.

I don't like the place I am going to.

Why with impatience do I

Watch him changing the wheel?

[wiersz w przekładzie Michaela Hamburgera z książki: Bertolt Brecht Poems 1913-1956, Theatre Arts Book & Routledge, New York ?, str. 439.]

Skok w dal

Jerzy Kronhold

Puzzle

Próbuję to ułożyć wiele lat po Szoah

cudem odnaleziony pradziadek Gedalia

nie wiem kiedy się urodził nie wiem co robił

i nie mam pojęcia jak wygladał

począł córkę Ludwikę moją babcię

(fakt którego się trzymam)

jej fotografie zostały zniszczone

w czasie wojny w Warszawie

żeby nie odkrył ich jakiś szmalcownik

jej dzieci pięć uciążliwych bab (mężczyźni wojowali)

musiały się bać

złego wyglądu a moja mama

typ w każdym calu subnordyczny

nie puściła farby

zawsze dzielna ani mrugnęła

gdy zapytałem czy ojciec był obrzezany

ile musiałaś mamo znieść upokorzeń w rodzinnym domu

piekarza endeka wbrew wszystkim

pokochałaś młodego Żyda w maciejówce

z orzełkiem i uciekłaś z nim do Lublina

a potem dalej na wschód 

na koniec świata

Lipiec deszczowy

Deszczowy lipiec

surfinie rozdzierał wiatr jak stara halkę

marzyliśmy o wakacjach w słońcu nad Bałtykiem

o Juracie

albo o wyprawie do wodospadów

w Szafuzie do turkusowego rozpędzonego Renu

z budlejami zwisającymi nad brzegiem

to były plany

dla cudownie uzdrowionych

którym sprzyjała święta Rita

specjalistka od spraw beznadziejnych

a ty wkrótce nie potrafiłaś już chodzić

zjeżdżałaś z piętra

na tyłku w tych hipisowskich spodniach

z cienkiej bawełny z wydrukiem kwiatów

twój samochodzik zgrabna biała Toyota

czekał pod wiatą lecz

zawiozłem cię moim

do pustelni w Czatachowej

gdzie mnisi śpią w trumnach i ojciec

Daniel błogosławił

kładąc ręce na naszych głowach i dostaliśmy

od niego olej świętego Chabrela w kolorze

złotego miodu jechaliśmy przez Żarki

Myszków Lelów ścieżką

chasydów i ja po cichu

zwracałem się do nie żyjącego od dwustu lat

cadyka o wstawiennictwo

o łaskę dla ciebie ale mówiłem chyba

za cicho i cadyk mnie nie usłyszał

Tablice

Gdy chudłem i umierałem

z tobą

nagle te zapomniane

przez wszystkich

z wyjątkiem deszczu bluszczu

te z liszajem porostów wyparte

o których nie miałem pojęcia

zaczęły przyznawać się

do mnie

aż chcąc nie chcąc

skoczyłem 

po pamięć

do getta

[Wiersze przepisałem z tomu: Jerzy Kronhold Skok w dal, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2016, str. 11, 14, 28. Książkę kupiłem wczoraj w Księgarni Naukowej w Krakowie przy ul. Podwale 6. Instytucja ta działa nieprzerwanie od 1936 roku i mam nadzieję, że będzie funkcjonować dalej, choć po zamienieniu budynku, w którym się znajduje (wraz z sąsiadującymi kamienicami) na pięciogwiazdkowy kompleks hotelowy, może być to  mocno problematyczne... Wracając do domu tramwajem przeczytałem prawie cały tom. Świetna poezja! Dawno czegoś tak celnie napisanego nie czytałem!]