Zwyczajne miasto

Tak będzie się nazywać książka, w której znajdzie się materiał zarejestrowany w 2023 roku dla Kolekcji Wrzesińskiej. Na zdjęciu poniżej pozujemy wspólnie z Arturem Mokrackim - zastępcą burmistrza Wrześni oraz Karolem Szymkowiakiem - kuratorem kolekcji, a ja trzymam w ręku zdjęcie, jakie znajdzie się na okładce wspomnianej publikacji. W piątek 15 grudnia przekazałem w Urzędzie Miasta edycję 36 wydruków dla kolekcji, pliki w formacie TIFF oraz skład książki, którą rewelacyjnie zaprojektował Honza Zamojski. Premiera albumu i plenerowej wystawy na rynku w Wrześni odbędzie się w czerwcu 2024 (o dokładnym terminie będę informować).

Wieczór z Trabantem

A konkretnie to z ich demo, prawdopodobnie z 1982 roku. Ścieżki (także z koncertu z 1985 oraz z filmu Eskimosce jest zimno) dostałem od Magdy Zych kilka dni temu, DZIĘKI! No więc wypaliłem pierwsze CD i słucham go sobie popijając weizena.

Tak to mniej więcej dzisiaj wygląda

Chociaż to tylko screenshot z internetowego wydania pisma Polityka sprzed siedmiu lat. Koniec kaczyzmu (czyli systemu rządów dryfujących w kierunku putinizmu alla pollaca), powrót demokracji. 

Prawdę mówiąc chciałem przy okazji przeczytać też tekst Krasowskiego (jakkolwiek nie należy on do moich ulubionych autorów). Jednak choć dysponuję cyfrową prenumeratą Polityki, to nie w wersji premium, która daje pełny dostęp do wydań archiwalnych. Trudno, jakoś to przeżyję ;)

Judyta triumfująca

30 PLN na Allegro + koszty wysyłki.  Chyba właśnie tę realizację - w której Kamerorchester Berlin prowadzony jest ręką Vittoria Negri (Birgit Finnanilä występuję w roli Judithy, Ingeborg Springer śpiewa partię Abry, Julia Hamari to Helofernes, Elly Ameling to Vagaus zaś Annelies Bermeister to Ozias, a wspiera ich chór Rundfunk-Solistenvereinigung Berlin) - usłyszałem po raz pierwszy w 1988 roku, kiedy malowałem sklepienie w refektarzu klasztoru Pijarów w Hebdowie i mało co nie zleciałem z rusztowania. Z wrażenia oczywiście. Słucham sobie tego albumu teraz i brzmi on całkiem, całkiem, jakkolwiek mam w swojej kolekcji wykonania, gdzie orkiestra jest bardziej przekonywująca i wykorzystano bogatsze instrumentarium (tu szczególnie w nagraniu Roberta Kinga i King's Consort). Przez pewien czas myślalem, że wtedy w Hebdowie zetknąłem się z interpretacją Nicholasa McGegana, dyrygującego węgierską orkiestrą Capella Savaria, ale daty się nie zgadzały (grający na instrumentach dawnych Węgrzy, wzięli na warsztat oratorium Antonio Vivaldiego w roku 1990). Na okładce albumu widać obraz Cristofano Alloriego, którego kopię - pędzla Franciszka Smuglewicza - można podziwiać w kolekcji Łazienek Królewskich w Warszawie.

Tak mi się przypadkowo (lub właśnie nieprzypadkowo) zgrał ten wpis z rocznicą wprowadzenia stanu wojennego w PRL (nie spałem do południa...), dniem Świętej Łucji, która przynosi światło (Święta Łucja dnia przyrzuca), ale przede wszystkim z przywróceniem demokratycznych rządów w Polsce. 

Z dedykacją dla Stürmera Grzegorza Brauna

Przewidywany harmonogram uroczystości pogrzebowych rządów Zjednoczonej Prawicy na dni 11-13 grudnia 2023

Poniedziałek (11.12.2023) 

godz. 10:00 – exposé Mateusza Morawieckiego i wystąpienia klubów

godz. 15:00 – głosowanie nad wotum zaufania dla Mateusza Morawieckiego

godz. 16:00-19:00 – zgłaszanie kandydatów na premiera i wystąpienia klubów

godz. 20:00 – głosowanie nad nowym premierem 

 

Wtorek (12.12.2023)

 

godz. 9:00 – exposé Donalda Tuska i przedstawienie rządu

godz. 15:00 – głosowanie nad całym rządem

 

Środa (13.12.2023)

godz. ??? – zaprzysiężenie nowego premiera i jego rządu w Pałacu Prezydenckim

---

Uzupełnienie z 20:31. Zrzysiężenie odbędzie się o 9:00 w środę.

[zdjęcie ilustracyjne]

Wojciech Wilczyk vor seiner Fotoserie

W recenzji wystawy Materializing. Zeitgenössische Kunst und die Shoah in Polen w NS-Dokumentationszentrum w Monachium, opublikowanej w gazecie Münchener Merkur, oprócz mojej skromnej osoby na zdjęciach widać także Zuzannę Hertzberg oraz Pawła Kowalewskiego. Poniżej wrzucam w czytelniczej rozdzielczości stronę z omówieniem wspomnianej ekspozycji, której skutecznymi kuratorami byli Anna Straetsmans i Piotr Rypson. A wystawa potrwa do 25 lutego 2024, więc warto zaglądnąć do budynku przy Max-Manncheimer-Platz 1, gdzie nasze prace (także Agnieszki Mastalerz, Natalii Romik Wilhelma Sasnala, Artura Żmijewskiego i Zofii Waślickiej-Żmijewskiej) są pokazane w ścisłym kontakcie ze świetnie pomyślaną wystawą stałą, traktującą o narodzinach, rozwoju i upadku nazizmu w Bawarii. 

Farnace król Pontu

Opera Antonio Vivaldiego z 1727 roku (premiera w weneckim Teatro Sant'Angelo), ale w tym przypadku/nagraniu jest to wersja o 11 lat późniejsza, przygotowana przez kompozytora dla teatru w Ferrarze. Jeżeli ktoś chce dokładnie ustalić kto kogo i kto z kim w tej dramma per musica, to może zajrzeć na świetną stronę dolcetormento.pl, oczywiście można też (należałoby) przeczytać libretto Antonio Marii Luchiniego. A ja będę sobie porównywać teraz w długie zimowe wieczory interpretację Diego Fasolisa z nagraniami Jordi Savalla i Federico Marii Sardellego, które mam w swojej płytotece. Widoczny poniżej album, to używka (Niemiec płakał, jak sprzedawał) z Allegro.

Żegnaj TVPiS

Antycypuję ;))

Im bardziej pada śnieg, bim-bom

Im bardziej pruszy śniegm, bim-bom...

[Świętochłowice - wieża wyciągowa KWK "Polska" - 8 marca 2006]

[Demokratura]

Nie przepadam specjalnie za sieciowymi periodykami literackimi. Nie chodzi o ich zawartość (chociaż właściwie też), ale głównie o te drętwe szablony pisma internetowego, gdzie np. prezentacji wierszy lub prozy towarzyszyć musi ilustracja, która ma się zwykle tak do tekstu, jak pięść do nosa. Więc raczej nie zaglądam (jednak także ze względu na problematyczny przekaz, a sieć przyjmie każdą ilość tego…), co sprawia, że np. przeszła mi koło nosa prezentacja wierszy Yahya Hassana w internetowym piśmie zakladmagazyn.pl, a także informacja, że druga książka poety (wydana w Dani w 2019 roku) jest tłumaczona przez Bogusławę Sochańską i też w całości się ukaże po polsku (nie mam pojęcia kiedy i w jakiej oficynie?). Tymczasem Maciej Bobula przełożył pięć wierszy Hassana ze wspomnianego drugiego tomu, z których Demokratura zrobiła na mnie spore wrażenie. I czytam sobie ten tekst w kontekście obecnego konfliktu palestyńsko-izraelskiego w Strefie Gazy (jakkolwiek słowo „konflikt” nie oddaje tego, co tam się dzieje). Yahya Hassan, którego pierwszy duński tom miał ponad stutysięczny nakład, jakoś nie zdobył u nas specjalnej popularności, a wydane w 2015 roku Wiersze/Digte powędrowały na półki sieci księgarń Tania Książka.

[Sreenshoty z pisma sieciowego zakladmagazyn.pl, aczkolwiek nie jest dla mnie jasne, kiedy miała miejsce ta prezentacja? I w którym numerze periodyku?]

MIĘSO JAKO METAFORA (24)

Dawno nie było cyklu Mieso jako matafora oraz Bertolta Brechta, więc niniejszym nadrabiam.

[PIW, Warszawa 1954]

Dzisiaj Barbórka

A więc symbolicznie i dosłownie...

[Świętochłowice - KWK "Polska" - 25.03.2001]

Wpis wydawnictwa forlaget em o "Blue Pueblo"

AI fajnie tłumaczy z duńskiego na polski, np. że zrobiłem "szereg nieludzkich zdjęć"... 
Po krótkim zastanowieniu się przyznałem jej/mu/onemu rację ;)

Passio secundum Joannem

Trafiłem na ten utwór przypadkowo na serwisie YouTube (co zapewne nie było wcale przypadkowym działaniem algorytmów...) i zapragnąłem mieć widoczne poniżej nagranie w mojej bibliotece muzyki późnego baroku. Francesco Feo jest teraz rzadko nagrywany i sporadycznie wykonywany, jakkolwiek był przecież jednym z filarów szkoły neapolitańskiej. Słowem jest to mocno niszowa pozycja w równie niszowej bańce, do której zaliczają się osoby zainteresowane muzycznymi latami 1700-1750. Kompozycja pochodzi z roku 1744 i to chyba najlepsza włoska pasja, jaką miałem okazję wysłuchać.