[Demokratura]

Nie przepadam specjalnie za sieciowymi periodykami literackimi. Nie chodzi o ich zawartość (chociaż właściwie też), ale głównie o te drętwe szablony pisma internetowego, gdzie np. prezentacji wierszy lub prozy towarzyszyć musi ilustracja, która ma się zwykle tak do tekstu, jak pięść do nosa. Więc raczej nie zaglądam (jednak także ze względu na problematyczny przekaz, a sieć przyjmie każdą ilość tego…), co sprawia, że np. przeszła mi koło nosa prezentacja wierszy Yahya Hassana w internetowym piśmie zakladmagazyn.pl, a także informacja, że druga książka poety (wydana w Dani w 2019 roku) jest tłumaczona przez Bogusławę Sochańską i też w całości się ukaże po polsku (nie mam pojęcia kiedy i w jakiej oficynie?). Tymczasem Maciej Bobula przełożył pięć wierszy Hassana ze wspomnianego drugiego tomu, z których Demokratura zrobiła na mnie spore wrażenie. I czytam sobie ten tekst w kontekście obecnego konfliktu palestyńsko-izraelskiego w Strefie Gazy (jakkolwiek słowo „konflikt” nie oddaje tego, co tam się dzieje). Yahya Hassan, którego pierwszy duński tom miał ponad stutysięczny nakład, jakoś nie zdobył u nas specjalnej popularności, a wydane w 2015 roku Wiersze/Digte powędrowały na półki sieci księgarń Tania Książka.

[Sreenshoty z pisma sieciowego zakladmagazyn.pl, aczkolwiek nie jest dla mnie jasne, kiedy miała miejsce ta prezentacja? I w którym numerze periodyku?]

(„PÓJDZIESZ DO PIEKŁA MÓJ BRACIE‟)

Wiersze/Digte Yahya Hassana w przekładzie Bogusławy Sochańskiej ukazały się w Polsce w 2015 roku w serii wydawniczej Europejski Poeta Wolności (wydawnictwo słowo / obraz terytoria). Ich autor miał duże szanse na otrzymanie tej nagrody w rozdaniu za rok 2016, jednak akurat wtedy trafił do więzienia (sprawa kryminalna), więc być może jury przestraszyło się oksymoronicznego wydźwięku werdyktu... (żart). Myślałem (naiwnie), że książka Hassana zdrowo namiesza w Polsce, tymczasem jednak woleliśmy raczej „opiewać okaleczony świat‟, etc., ITD. Niespełna rok temu (dokładnie 29 kwietnia 2020 roku) poeta został znaleziony martwy w swoim mieszkaniu w Aarhus.

(Samolot. Wrak.)

[Wiersz Janiny Katz z książki Zabawa w chowanego, wydanej w 2013 roku przez Austerię. Często wracam do tego tomu, chociaż początkowo te napisane po polsku teksty wydawały mi się być gorsze wierszy duńskich (które znam z przekładów Bogusławy Sochańskiej). Całkiem niesłusznie. Zabawa w chowanego to wydawnictwo wybitne! Ciekawe, kiedy dostrzeże je (książkę oraz autorkę) nasza kulawa krytyka literacka? Pytanie retoryczne...]

(Dlatego jestem tutaj)

Janina Katz

Pejzaż

                                                                            Pamięci Kornela Filipowicza

Widziałam go wczoraj w parku.

Ubrany jak na ryby,

z wędką,

papierosem w ustach

i dyndającą u paska

piersiówką.

Lecz przecież on umarł 

piętnaście lat temu.

Słyszałam, że do końca

przypominał siebie:

gotycka postać,

wysoki, prosty

jak świeca.

Nie miałam odwagi

zatrzymać go i powiedzieć:

„Dzień dobry, tu nie ma rzek,

a gdzie nie ma rzek,

tam nie ma i ryb‟.

Gdy jeszcze żył,

kupił bukiecik fiołków,

wsadził mi go w usta

i powiedział „szczęśliwej podróży‟.

Dlatego jestem tutaj.

Netanya

W dole

oglądane z urwiska,

było wszystko,

za czym tęskniłam:

Plaża, morze

i daleko w wodzie

brązowa sylwetka

- rzeźba doskonała -

w czarnym trójkącie,

okrywającym płeć,

co łatwo było zgadnąć.

Szalom Ça va Wie geht's

Mężczyzna podaje mi rękę.

Z ust wypływa 

strumień słów.

Ten poranek jest jeszcze piękniejszy

niż poprzednie.

Teraz zmarnowany.

Mężczyzna ma na sobie szorty i czapkę z daszkiem.

Używa wszystkich języków naraz.

À tout à l'heure

mówi, i dalej po polsku:

Czy pani matka tez szła w Marszu Śmierci

z Buchenwaldu do Gliwic?

Nie, mówię.

Tylko w Mühlhausen.

Tam nie było tak źle.

Bez przerwy się uśmiecha.

Przykro mu, że nie pamięta mojego języka.

À tout à l'heure

powtarza i idzie do drzwi.

Zduszone westchnienie ulgi
świdruje powietrze.

A ja muszę się spieszyć.
Z powrotem na urwisko,
odnajduję opalonego człowieka
w czarnym trójkącie,
który podkreśla jego płeć.

Mężczyzna staje przy drzwiach, 
odwraca się.
Pani tak dużo wie - 
mówi, 
wskazując na moją książkę.
Wszyscy Żydzi dużo wiedzą
- obiecuję uroczyście.
Nie całkiem rozumie,
co mam na myśli.
To było tak dawno temu
- mówi.
Kiedy się zaczęło
miałem czternaście lat.

Przepraszający uśmiech
rozdziera mi serce,
by zaraz je uciszyć.
Co za siła.
Co za rzemiosło.

[Z książki Powrót do jabłek wydanej w 2011 roku przez Bibliotekę Śląską (s.105, 119-120). Zastanawia mnie ten gest z bukiecikiem fiołków, brzmiący/wyglądający dość dwuznacznie. Nigdy nie spotkałem w realu Kornela Filipowicza, ale kilku moich rówieśników piszących prozę, pielgrzymowało z maszynopisami do mieszkania obwieszonego obrazami Marii Jaremianki. W tamtych czasach (Filipowicz zmarł w roku 1990) podobno było to w Krakowie młodoliterackim rytuałem. Czego - dzięki swoistej kombinacji karmicznej - na szczęście nie doświadczyłem.]

(CISZA JEST CISZĄ)

Yahya Hassan

LUTOWA NIEPRZEWIDYWALNOŚĆ

CISZA JEST CISZĄ

ROŚNIE BEZ OPAMIĘTANIA

TWOJE PIEKŁO JEST MOIM

TO TAKIE PROSTE

ZDOBYWAM JE NADZIEJĄ W CZUBECZKACH PALCÓW

TWOJE OCZY SĄ ILUZJĄ I MOJA PARANOJA SZCZERZY ZĘBY NOCĄ

JESTEM SZYBOWANIEM JESTEM NIEŚWIADOMOŚCIĄ

BEZPŁCIOWY W NAGIM POWIETRZU

WYWIJAM W MYŚLACH KOZIOŁKI

W LUTYM MIAŁEM SEN

WIĘC UWAŻAJ GDZIE SKŁADASZ POCAŁUNKI

BO MOGĄ TAM ZOSTAĆ NA ZAWSZE

TY MÓWISZ COŚ I JA MÓWIĘ COŚ

ALE NIE MOGĘ TAK PO PROSTU ZERWAĆ I JAK GDYBY NIGDY NIC

ZAPALIĆ KOLEJNĄ FAJKĘ OGLĄDAĆ INNY WSCHÓD SŁOŃCA

TO NA PEWNO TY

WIĘC STRĄCAM POPIÓŁ Z PAPIEROSA

OPRÓŻNIAM Z POEZJI KARTONOWE WINO

I MÓWIĘ WYPŁACZ SWÓJ BLASK

ALE MIEJ SIĘ NA BACZNOŚCI

JESTEM PRZYJACIELEM

I NAJPRAWDOPODOBNIEJ CIĘ WYKOŁUJĘ

ALE ZANIM ZOBACZYMY SZCZELINY W WIECZNOŚCI

BĘDZIEMY JEŚĆ Z DRZEWA I ZDRADZAĆ ALLAHA

ZADEBIUTUJEMY I BĘDZIEMY WCIĄGAĆ KOKĘ

I ŚPIEWAĆ Z INNYM WERSET PYCHY

NASZ GÓRĄ!

ONI SZLACHTUJĄ UTOPIE A MARZYCIELE SWOJE

MĘŻCZYZNA W CZERNI WYLEWA SERDECZNY ŻAL DO KANALIZACJI

LATO TO LOSY I WIĘZIENIA

AJA JESTEM TCHÓRZEM

ZANURZAM SIĘ W MARZENIACH O TWOICH OBJĘCIACH Z PRZYSZŁOŚCI

ALE BEZ POWODZENIA

MOJA PARANOJA NADAL SZCZERZY ZĘBY WIĘC ŚMIEJĘ SIĘ RAZEM Z NIĄ

MÓWIĄ MI OBUDŹ SIĘ POWĄCHAJ CIPKĘ

A JA PODPALAM SŁOWA

I ODWRACAM WZROK

CIERPIĄ

ALE TO NIE JEST MOJA WALKA

MOJE CIAŁO JEST WYOBCOWANE

CHODNIK NIE NALEŻY DO MNIE

UŚMIECHAM SIĘ W SŁOŃCU W ZMIENNYCH STANACH DUCHA

CHCIAŁBYM MÓWIĆ

ALE NIE O TYM

ZAUWAŻ ŻE SIĘ BOJĘ

ŻE SSĘ KOLEJNEGO PAPIEROSA

TRZYMAJ SIĘ Z DALA OD TEGO MROKU

WSZYSCY KTÓRZY CIĘ KOCHAJĄ TAK CI BĘDĄ RADZIĆ

WSZYSCY CHCĄ CIĘ PIEPRZYĆ

WKRÓTCE BĘDZIESZ LEŻAŁ MARTWY W ROWIE

UDUSZONY WŁASNĄ POEZJĄ

NIE URATUJĄ CIĘ PEDALSKIE LOKI

ALE ZA WCZEŚNIE BYĆ BYĆ SENTYMENTALNYM

ZA WCZEŚNIE BY ZAPALIĆ DŻOINTA

STAĆ SIĘ KIMŚ KTO CHODZI OKRĘŻNYMI DROGAMI

I NIE MA SPRAW DO ALLAHA

MACHAM NA POŻEGNANIE JAK MAŁE DZIECKO

RAZ DWA TRZY W CAŁEJ SWOJEJ PRÓŻNOŚCI

[Yahya Hassan został znaleziony martwy w swoim mieszkaniu w Aarhus 29 kwietnia 2020. Miał 25 lat. W 2015 roku ukazał się w Polsce dwujęzyczny tom WIERSZE/DIGTE, zawierający przekłady Bogusławy Sochańskiej. Z tej właśnie książki przepisałem powyższy wiersz.]

Potwierdzam to i wzmacniam

[Warszawa, Aleje Jerozolimskie, 20.09.2019]

Jedna z ostatnich lokalizacji na liście.

Napisałem tutaj kiedyś, że Polska to stan umysłu.

Potwierdzam to i wzmacniam, by użyć frazy z wiersza Rozpacz Johna Berrymana (w przekładzie Piotra Sommera).

Widoczny na obrazku mural to z pewnością dzieło, które można zaliczyć do zjawiska "turbopatriotyzmu" (Marcin Napiórkowski Turbopatriotyzm, Czarne, Wołowiec 2019).

Czytam sobie aktualnie wieczorami tę rozprawę, choć wolałbym (powinienem raczej) oddawać się lekturze np. Berrymana.

Napiórkowskiego doprawiam Yahyą Hassanem, którego tom w kapitalnych translacjach Bogusławy Sochańskiej możecie Państwo kupić obecnie w sieci Tania Książka. A w takiej Danii jego Digte (czyli wiersze) miały 100.000 nakładu.

Nie mieszajmy jednak myślowo dwóch różnych systemów walutowych, nie bądźmy Pewexami - by przywołać słowa Ryszarda Ochódzkiego skierowane do Jana Hohwandera w Misiu Stanisława Barei.

W przypadku wspomnianego obrazu filmowego, zalinkowana scena jako żywo przypomina działania Polskiej Fundacji Narodowej...

(A JA SRAM W SPODNIE W IMIĘ BOŻE)

YAHYA HASSAN

PORANNA MODLITWA

W LIBANIE

KAŻDEGO RANKA SZEJK ABDELRAHMAN NAWOŁUJE DO MODLITWY

ROZŚWIETLAJĄ SIĘ MINARETY

I LUDZIE BUDZĄ SIĘ

POSŁUSZNI MUZUŁMAŃSKIEMU BUDZIKOWI

ALE MAŁEGO CHŁOPCA Z DANII

BUDZI ROZWOLNIENIE

W POKOJACH ZAPALAJĄ SIĘ BRZĘCZĄCE NEONÓWKI

WOJOWNICZE KOTY AL-KAIDY

SYCZENIEM ODPĘDZAJĄ MROKI NOCY

BABCIA PRZYGOTOWUJE ŚNIADANIE

MYJEMY SIĘ PRZED WYJŚCIEM

IDĘ NA SZTYWNYCH NOGACH Z NAPIĘTYMI POŚLADKAMI

PRZEDE MNĄ SZEROKIE PLECY DZIADKA

POZDRAWIAM WSZYSTKICH W DRODZE DO MECZETU

DZIADEK CZYTA KORAN

OD GORĄCZKI NA CZOŁO WSTĘPUJE MI POT

WŚLIZGUJĘ SIĘ DO OSTATNIEGO RZĘDU

CZŁOWIEK Z NAJWIĘKSZĄ BRODĄ

ZACZYNA MODLITWĘ SŁOWAMI ALLAH AKBAR

A JA SRAM W SPODNIE W IMIĘ BOŻE

POBOŻNOŚĆ

TERAZ ODMAWIA SWOJE MODLITWY W MECZECIE NA GRIMHØJ

I PIEPRZY W PORCIE JAKĄŚ DUNKĘ

UKRADŁ INWENTARZ MATKI

WYRZUCIŁ PRZEZ OKNO JEJ UBRANIA

WYDAJE ZAKAZ

WIĘC TERAZ WIDUJĘ SIĘ Z NIĄ UKRADKIEM PO DZWONKU NA DŁUGĄ PRZERWĘ

ANTENA SATELITARNA

NIE MIELIŚMY DUŃSKICH KANAŁÓW

MIELIŚMY AL-DŻAZIRĘ

MIELIŚMY AL-ARABIJĘ

NIE MIELIŚMY ŻADNYCH PLANÓW

BO ALLAH MIAŁ DLA NAS PLAN

W ŚWIĘTYM MIESIĄCU OJCIEC ZABIERAŁ MNIE DO MECZETU

CODZIENNIE PO KOLACJI I MODLILIŚMY SIĘ

MODLILIŚMY SIĘ TAK DŁUGO ŻE JUŻ NIE DAŁO SIĘ STAĆ

MODLILIŚMY SIĘ MODLILIŚMY A POTEM DAWAŁ MI COLĘ I KITKATA

W MECZECIE OJCIEC STAWAŁ SIĘ KIMŚ INNYM

PEŁNYM BOJAŹNI BOŻEJ I SERDECZNYM

SIEDZIAŁEM MIĘDZY JEGO NOGAMI

OPARTY O JEGO PIERŚ

TO TAM PODCZAS KAZANIA IMAMA

BYĆ MOŻE MNIE POCAŁOWAŁ

GDY WRACALIŚMY WYPADŁEM Z AUTA

MYŚLAŁEM ŻE CHCE PARKOWAĆ

I OTWORZYŁEM DRZWI KIEDY ZAWRACAŁ

[WIERSZE YAHYI HASSANA W PRZEKŁADZIE BOGUSŁAWY SOCHAŃSKIEJ POCHODZĄ Z KSIĄŻKI WIERSZE/DIGTE, WYDANEJ PRZEZ OFICYNĘ SŁOWO/OBRAZ TERYTORIA W 2015 ROKU]

(Zbyt wielu mężczyzn, kobiet i dzieci z oczami z tyłu głowy?)

Janina Katz

Jesteś moimi pięcioma zmysłami

Jesteś moimi pięcioma zmysłami.

Moja Jerozolimo.

Niekończąca się

przygoda miłosna.

Otwarta rana,

by nie psuć wrażenia,

omotana w złocistą pajęczą sieć.

Moje oczy tropią szansę 

wymknięcia się 

do Ciebie, Jerozolimo.

I trochę dalej na północ

do ciebie 

o oliwkowej skórze. 

Widzisz, 

gdy język się boi,

rozkwitają metafory.

Dlaczego Izrael

Spóźniona Żydówka,

próbuję zrozumieć,

co to wszystko zrodziło.

Tę czułość i troskę.

I strach.

Pustynny wiatr?

Zbyt wielka danina krwi?

Morze. Piasek?

Morze. Piasek?

Moje rozpalone ciało?

Zbyt wielu mężczyzn, 

kobiet i dzieci

z oczami z tyłu głowy?

Pycha osaczonych?

Moja ślepa miłość?

[Po powrocie z Eretz Israel. Może jeszcze dodałbym tu wiersze Izrael i Izaak, ale już je wcześniej wklejałem. Do Jerozolimy nie dotarłem tym razem (czego specjalnie mi nie żal), a także do Hajfy (tu wręcz przeciwnie, bardzo chciałem tam pojechać), ale program pobytu - którego celem było sfotografowanie wybranych budynków architektury bauhausowskiej - miałem maksymalnie napięty. Poznałem za to dość dobrze, tę właśnie część Tel Awiwu, nazywaną także - całkiem słusznie - „białym miastem‟. Ledwo przyjechałem do domu (wczoraj o północy) i już zaczynam tęsknić za powrotem... Wiersze Janiny Katz przełożyła Bogusława Sochańska i pochodzą z wydanego w 2011 roku tomu Powrót do jabłek (s. 146 i 142).]

(Nieubłaganie i cierpliwie nadchodzi ból)

Janina Katz


Zdanie

Zdanie powiedziane w złości
- wiele lat temu.
Było dwóch świadków,
jeden umarł.
Teraz mamy tylko siebie
- powiedziało do mnie zdanie.


Bez tytułu

Siedzę tu
bez pytania.
bez odpowiedzi
bez tytułu.

Moja lewa dłoń
od dawna
już wie
czego nie robi
prawa.

Ciało powierzyło duszy
wszystkie tajemnice.

Tylko umarli
nie chcą odejść.


Izrael

O zachodzie słońca
spełnia się 
wątpliwa słodycz dnia.

Nieubłaganie i cierpliwie
nadchodzi ból.


[Dalej czytam Powrót do jabłek, wiersze (w przekładzie Bogusławy Sochańskiej) pochodzą ze stron: 63, 109 i 134]

(Nie ma mnie na tej pożółkłej rodzinnej fotografii)

Janina Katz

Fotografia

Nie ma mnie na tej pożółkłej

rodzinnej fotografii.

Ale jest moja matka

ze swym jak zawsze porywającym uśmiechem

i czarnymi warkoczami,

wygląda jak Cyganka.

Jej śliczna siostra 

i brat 

- drobna postać,

krucha wesołość - 

też jest z nimi.

Brak mojego ojca.

Dziadkowie,

eleganccy i majestatyczni

- każde na swój sposób -

też są.

Mam do nich dołączyć 

za jakieś dwadzieścia lat.

Mój ojciec zrobił to

kilka lat wcześniej.

Wszystko wygląda tak normalnie,

jak to tylko możliwe.

Tło i pierwszy plan 

obojętne.

Dodam tylko,

że promieniej z nich dobre samopoczucie

i solidny,

lecz niekrzyczący

dobrobyt.

Czas:

pomiędzy dwoma wojnami.

Możliwe, 

że los

potraktował fotografa

łagodniej

niż jego uśmiechniętych modeli.

Mnie samej

się udało.

Mam przynajmniej fotografię

i poukładane 

życie.

Ale także niewzruszoną

wiarę

w uzdrawiające działanie

epiki.

[Wiersz w przekładzie Bogusławy Sochańskiej (z języka duńskiego) z książki: Janina Katz, Powrót do jabłek, Biblioteka Śląska, Katowice 2011, s. 61-62. ]

Janina Katz czyta wiersz "Powrót do jabłek"

podczas spotkania autorskiego, jakie odbyło się w Katowicach 19.01.2011 r.

(Jak miło byłoby wyplątać jego rogi z gęstych gałęzi, zejść w dół do strumyka i bawić się z nim)

Janina Katz

Dania

wielkie niebo

białe plaże

ogromne oko morza

o zachodzie słońca

dziewczęta i chłopcy

dzieci i starcy

przyklejeni do szczytów wydm

wieczór za wieczorem

te pogańskie wiece

pingwinów

twarz w twarz

z biegiem słońca i morza

zapach pieczonej świniny

zmieszany z wonią róż i słonej morskiej wody

nieśmiało cuchną glony

Moje multietniczne życie

Ambasador nadeptuje mi na nogę.

Bankiet trwa nadal. Pończocha

puszcza oczko. Poeci.

piją koszerną wódkę.Kawior

i perfumy. Bransoleta z prawdziwego złota.

Rubinowoczerwone paznokcie kobiet.

Samodziały i plecaki. Wątpliwe diamenty

Ktoś uśmiecha się do mnie

spod długich rzęs. Trzydzieści lat

za późno. Gra muzyka. Mendelssohn

i Schubert. Wychodzę na balkon.

Łapię promień słońca. Zapinam go

i formuję sześcioramienną gwiazdę.

Wracam do domu. Gwiazda podąża za mną.

Kot siedzi na Baśniach Andersena

i pazurkami drapie Księgę Hioba.
Wszystko jest czystą harmonią.

Choć niektórzy mogliby

sądzić inaczej.

Izaak

Abraham jest małomówny.

Hiob zawodzi.

Pan mówi do Hioba.

Posłuszeństwo

wyklucza dyskusję.

Pan fatyguje się 

tylko raz.

Resztę załatwia anioł.

Izaak

- niech Pan będzie pochwalony -

nie został zabity.

Rośnie zdrowo,

bogaty w dzieci i bydło,

nie ma kompleksów.

Baranka wspomina rzadko.

- Jak miło byłoby

wyplątać jego rogi

z gęstych gałęzi,

zejść w dół do strumyka

i bawić się z nim.

- Beznadziejne dzieciństwo -

mruczy przez sen.

I komu ja zawdzięczam życie?

[Wiersze Janiny Katz - w przekładzie z duńskiego autorstwa Bogusławy Sochańskiej - przepisałem z tomu: Janina Katz, Powrót do jabłek, Biblioteka Śląska w Katowicach, Katowice 2011, s. 97, 89, 82. Książka ma też ogólnodostępną wersję elektroniczną.]

Duński Instytut Kultury w Warszawie ZAPRASZA!

Na spotkanie autorskie z Grzegorzem Wróblewskim w piątek 27 kwietnia 2018 roku o godz. 18:00, jakie odbędzie się w lokalu przy ul. Pięknej 31/37, poświęcone co dopiero wydanej książce Miejsca styku (Wydawnictwo Convivo), które będę miał przyjemność  poprowadzić (napisałem też rodzaj posłowia do najnowszej publikacji Grzegorza).

[niebo zalane światłem]

Inger Christensen


bomba atomowa istnieje

Hiroszima, Nagasaki

Hiroszima szóstego
sierpnia 1945

Nagasaki dziewiątego
sierpnia 1945

140 000 zabitych i
rannych w Hiroszymie

60 000 zabitych i 
rannych w  Nagasaki

liczby niezmienne
gdzieś w odległym
zwyczajnym lecie

potem umierali
ranni, z początku wielu,
większość, potem mniej, ale

wszyscy; na koniec
dzieci rannych,
urodzone martwe, umierające,

dużo dzieci, jeszcze,
jeszcze, i wreszcie
ostatnie; stoje

w kuchni, obieram
kartofle; z kranu
leci woda niemal
zagłusza dzieci
na podwórku;

dzieci krzyczą i
niemal zagłuszają
ptaki na
drzewach; ptaki
śpiewają i niemal
zagłuszają szept
liści na wietrze;
liście szepczą 
i niemal zagłuszają
ciszą niebo,

niebo zalane światłem,
światłem które od tamtego
czasu przypomina
ogień bomby atomowej
odrobinę

[Wiersz w przekładzie Bogusławy Sochańskiej z książki: Inger Christensen Alfabet, Lokator, Kraków 2018, s. 21-23]

Przerwa urlopowa (YAHYA HASSAN)

YAHAYA HASSAN

WSPOMNIENIA Z WAKACJI III

OBÓZ UCHODŹCÓW BYŁ PEŁEN RODZIN

KTÓRE ZNAŁEM Z DANII

WIĘKSZOŚĆ Z GALLERUPPARKEN

ALE ZNAŁEM TEŻ GRUPĘ 

Z GETTA MOJEGO KUZYNA Z HELSINGØR

KUPILIŚMY FAJERWERKI

PODPALIŁEM TEN KTÓRY PRZYPOMINAŁ ŚWISZCZĄCA PETARDĘ

I WRZUCIŁEM GO DO KIOSKU

GDZIE WYMIENIALIŚMY STO DUŃSKICH KORON NA INFLACJĘ

ZAPALIŁ SIĘ KARTON Z CHRUPKIM PIECZYWEM

WŁAŚCICIEL RUSZYŁ ZA NAMI W POGOŃ

NIENAWIDZĘ WAS DUŃSKIE PSY!

WYPIEPRZAJCIE DO DANII ZAWOŁAŁ I WRÓCIŁ

PO MODLITWIE PODPALILIŚMY SUCHE ZAROŚLA

GDY PŁOMIENIE DOPADŁY TRAW

WRÓCILIŚMY DO DOMU DZIADKÓW

JAK GDY BY NIGDY NIC

ALE WIDZIAŁA NAS JEDNA Z ŻON WUJKA

I DZIADEK ZJAWIŁ SIĘ Z KIJEM

SŁYSZELIŚMY ŻE Z JEGO POMOCĄ WYCHOWYWAŁ

TO YAHYA POWIEDZIAŁ MALEK

TO MALEK POWIEDZIAŁ YAHYA

DZIADEK LEKKO MNIE DŹGNĄŁ

I CHCIAŁ UDERZYĆ RĘKĄ

SZYBKO CHWYCIŁEM JEGO SŁABE RAMIĘ

DOŚĆ MIAŁEM RĄK BIJĄCYCH MNIE PO TWARZY

I WTEDY RZUCILI SIĘ NA MNIE BRACIA MATKI

PUK PUK

MUZUŁMANIN Z GALLERUPPARKEN

ZNAJDUJE NASZĄ KLATKĘ

CZYTA NAZWISKA NA SKRZYNKACH POCZTOWYCH

I PUKA TAM GDZIE NAJWIĘCEJ DZIEWCZĄT

SZACUJE POTOMSTWO

CHCE MOJĄ MŁODSZĄ SIOSTRĘ NA GOSPOSIĘ I MATKĘ SWOICH DZIECI

CHCE STWORZYĆ JEJ RAJ W INNYM BLOKU

BĘDZIE IM PRZEWODZIŁ ALLAH I DWADZIEŚCIA LAT RÓŻNICY WIEKU

CHCE BYĆ JEJ PIERWSZYM MĘŻCZYZNĄ W NOC POŚLUBNĄ

PIEPRZYĆ JĄ ZAROSTEM I DZIĘKOWAĆ ZA WSZYSTKO ALLAHOWI

I JESZCZE JEDEN MUZUŁMANIN Z GALLERUPPARKEN

ZNAJDUJE NASZĄ MATKĘ

SZACUJE POTOMSTWO

CHCE MOJĄ STARSZĄ SIOSTRĘ NA GOSPOSIĘ I MATKĘ SWOICH DZIECI

MA GOTOWAĆ OBIADY I BYĆ MU POSŁUSZNA

URODZIĆ DZIESIĘCIU ZŁODZIEJASZKÓW I WYRZEC SIĘ ICH

JEŚLI OKAŻĄ SIĘ NIEWIERNYMI

ZŁOŚĆ

WYDALAM CIERNISTĄ RÓŻĘ

ODBYT KRWAWI OD SZAŁU OD ZEMSTY

JESTEM ZASRANYM ANTYSEMITĄ

WYSSAŁEM TO Z MLEKIEM OJCA

WCHŁONĄŁEM Z WARKOTEM DRONÓW NAD OLIWNYM GAJEM

Z WIDOKIEM GWIAZD PASKÓW BIAŁEGO FOSFORU

I ŚCIANY PŁACZU

Z LAMENTEM TRWAJĄCYM OD HOLOKAUSTU

Z LAMENTEM PALESTYŃCZYKÓW

LAMENTUJĘ RAZEM Z NIMI

AZAN

NAJPIERW MUZUŁMAŃSKI ZEGAR NA ŚCIANIE WZYWA NA MODLITWĘ

GŁOSEM PEŁNYM BOJAŹNI BOŻEJ

POTEM JESZCZE TROCHĘ ZAWODZI IMAM W TELEWIZORZE

POTEM MATKA NASŁUCHUJE CZY LECI WODA

ALE SYN JESZCZE SIĘ NIE UMYŁ

WIĘC MATKA WOŁA I WRZASK JAK OD SZATANA

I CIAŁO MYJE SIĘ ZGODNIE Z RYTUAŁEM

I WKRÓTCE ZANOSI MODŁY DO BOGA SWOICH RODZICÓW

[WIERSZE W PRZEKŁADZIE BOGUSŁAWY SOCHAŃSKIEJ Z KSIĄŻKI: YAHYA HASSAN WIERSZE, DIGTE, INSTYTUT KULTURY MIEJSKIEJ, SŁOWO/OBRAZ TERYTORIA, GDAŃSK 2015, STR. 75, 147, 187, 209]