piątek, 15 lutego 2019
czwartek, 14 lutego 2019
(Z biegiem czasu wielkie rysy naznaczyły lustro)
Edgar Lee Masters
PENNIWIT, ARTYSTA
Straciłem wzięcie w Spoon River,
bo koniecznie chciałem kamerą
uchwycić całą duszę człowieka.
Najlepsze moje zdjęcie
to sędzia Somers.
Siedział sztywno, każąc mi czekać,
aż uspokoi się jego zezowate oko.
Wreszcie był gotów i rzekł: „Teraz.‟
Ja na to: „Uchylam‟, i oko mrugnęło.
Wtedy uchwyciłem go tak, jak wygląda
mówiąc: „Protestuję.‟
ERNEST HYDE
Umysł mój był lustrem:
widziałem, co ujrzało, znałem, co ono znało.
W młodości mój umysł był właśnie jak lustro
w szybko mknącym powozie,
które chwyta i gubi ułamki krajobrazu.
Z biegiem czasu
wielkie rysy naznaczyły lustro
i nimi świat wszedł we mnie,
i poprzez nie wnętrze moje wyjrzało na świat.
Tak rodzi się dusza w zatroskaniu,
rodzi ze strata i z zyskiem.
Umysł ogląda świat jako coś odrębnego,
a dusza czyni świat jednością z sobą.
Spękane lustro nie odbija obrazów
i to jest milczenie mądrości.
[Wiersze w przekładzie Michała Sprusińskiego z książki: Edgar Lee Masters, Antologia Spoon River, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1981, s. 126 i 131.
Dawno, dawno temu, była to książka kultowa, trudno dostępna... Trudno dziś uwierzyć, że po niektóre książki ustawiały się pod księgarniami kolejki. I że np. drugie wydanie Ulissesa Joyce'a (w przekładzie Macieja Słomczyńskiego ) zniknęło z księgarń w ciągu kilku godzin... A nie jest to bynajmniej literatura popularna. Dawne, dziwne czasy.
Wyjątkowo dobrze czyta mi się teraz Mastersa, choć język przekładu momentami wydaje się być nieco anachroniczny.]
Dawno, dawno temu, była to książka kultowa, trudno dostępna... Trudno dziś uwierzyć, że po niektóre książki ustawiały się pod księgarniami kolejki. I że np. drugie wydanie Ulissesa Joyce'a (w przekładzie Macieja Słomczyńskiego ) zniknęło z księgarń w ciągu kilku godzin... A nie jest to bynajmniej literatura popularna. Dawne, dziwne czasy.
Wyjątkowo dobrze czyta mi się teraz Mastersa, choć język przekładu momentami wydaje się być nieco anachroniczny.]
wtorek, 12 lutego 2019
niedziela, 10 lutego 2019
(Zacumować ustami przy złotych brzegach pustki)
Miłosz Biedrzycki
Porumbescu szoruje
Bo ja się jaram pustką. Miłosz, zawsze
się jarałem. Jako chyba jedyny na podwórku.
Pustka jako nieograniczona pełnia możliwości.
Zacumować ustami przy złotych brzegach pustki,
dać nurka. Dobrze, że pustka mieszka na parterze.
Inaczej skręciłbym sobie kark za każdym razem,
kiedy wpadam w ekstazę i w nieunikniony sposób
wypadam przez okno. Tak, to tylko szoruję o beton.
[Z książki: MLB, Porumb, WBPiCAK, Poznań 2013. Też się jaram pustką...]
sobota, 9 lutego 2019
(Splecione, ocierają się o siebie i jęczą nad naszymi głowami, wydając na świat kolejne podobieństwa)
Charles Tomlinson
PODOBIEŃSTWA
Las trzeszczy jak takielunek:
Na kolejnych piętrach drzewc przetarte liny,
Naprężone łodygi pnączy, zniżone gałęzie
Uwalniające się z uścisków wiatru.
Splecione, ocierają się o siebie i jęczą
Nad naszymi głowami, wydając na świat
Kolejne podobieństwa. Ale niech im będzie.
Wystarczy, że te bitewne odgłosy docierają
W głąb lądu z zapachem prawdziwego morza.
WIEDZA
Wiosenny deszcz rzeźbi karby
na ramach kwadratowych okien:
rzeczy jawią się często
w przebraniu - nie w kłamstwach,
ale pozorach maskujących
ich istotę: to, co widzimy
jest także poezją,
tyleż nieprawdziwą,
co czarna fałdka cienia,
którą ciągniemy za sobą,
choć tylko inni ją widzą.
Jesteśmy pełni takich dysonansów,
pozornych skrótów i wydłużeń,
tutaj, u celu naszej podróży,
za karbowanymi po deszczu
ramami kwadratowych okien.
[Wiersze w tłumaczeniu Jacka Gutorowa z książki Wygnani z raju, Fundacja na rzecz Kultury i Edukacji im. Tymoteusza Karpowicza, Wrocław 2016, s. 182 i 175.]
piątek, 8 lutego 2019
Warszawa, Aleja Komisji Edukacji Narodowej (10/11/2018)
Chyba tego tu nie wrzucałem (?).
Pora w najbliższym czasie wrócić do murali i dokończyć projekt.
Książka powinna się ukazać w drugiej połowie tego roku.
czwartek, 7 lutego 2019
Listonosz zawsze dzwoni dwa razy
i zamiast spodziewanego mandatu, przynosi przesyłkę od multikulti.com. Akurat od dwóch wieczorów słucham na youtubie tego utworu i tego wykonania. Żałuję tylko, że na nagraniu audio (co oczywiste) nie będę widział Corrado Rovarisa, który z niezrównaną gracją dyryguje zza klawesynu.
wtorek, 5 lutego 2019
Lutomia Górna (12/01/2019)
Kościół ewangelicki, który stał kiedyś za tą wieżą, wybudowano w latach 1741-1742. Sama wieża powstała w połowie XIX wieku. Budynek kościoła o konstrukcji szachulcowej rozebrano w roku 1955...
poniedziałek, 4 lutego 2019
O zdjęciach Chrisa Dorley-Browna, Stephena, Shore'a, Jema Southama, Luciaan Brana, moich i Mitcha Epsteina na blogu Photography Critique
A więc w bardzo miłym towarzystwie, jakkolwiek esej Filipa Stańczyka traktuje głównie o projekcie The Corners pierwszego z wymienionych. W przypadku tej serii nie mogę oprzeć się wrażeniu, że pojawiające się na tych zdjęciach postaci przechodniów zostały wklejone z kilku strzałów (być może się tutaj mylę... być może takie wrażenie jest skutkiem pewnej saturacji tła?), tym bardziej, że sam coś podobnego niedawno zrobiłem, kto zgadnie w jakim przedsięwzięciu?
niedziela, 3 lutego 2019
(w nozdrzach tamten dym tamta krew)
Wiktor
Woroszylski
Przygody i podróże
Tyle zachwytów przypływów odpływów
Spieniona fala czasu w bezbrzeżnym gdzie indziej
Chwytający
za kolana kaleka Bejrut
Chwytający
za serce słodkie Suchumi
Chwytająca
za krtań Karaganda kolczasta
Miedzy
Scyllą a Charybdą
w
barze chybotliwego statku Transylwania
towarzysz
podróży leczy moje mdłości koniakiem
W
wielkiej elektronicznej zabawce frankfurckiego lotniska
przesiadam
się z nieśmiałego pasażera economy class
w
wybuchającego śmiechem po hiszpańsku
skośne
oko wstawiającego w aparat Canon
kupującego
pewność siebie w strefie wolnocłowej
podglądacza
i chwalcę chylącego się wieku
Warstwy
cywilizacji:
chłopi
spod Żytomierza
kaukascy
jeńcy wojenni Bałtowie
zapadający
się w ziemię nieskończone pochody ludów
z
pobożnym śpiewem wdzierają się w mury meczetu stalle Kordoby
W
Neapolu łobuz na motocyklu
wyrywa
damie torebkę tłusty cywil w kwesturze
wskazuje
górę torebek istny Oświęcim
W
szarym deszczu pod Waterloo na polu klęski i chwały
przeziębiony
pociągam nosem
W
hoteliku na rue du Sommerrard wyziewy z umywalki
i
rozpacz emigranta którym nie jestem
Na
Alt Moabit 21/22 pijani żegnamy się z przyjacielem
na
chwilę na zawsze
Ziemia
Europy Azji pali się pod stopami
nie
czuje żaru
I
nie wiem czyj głos nie pozwala mi spojrzeć za siebie
kiedy
opuszczam Dubrownik
Deutschland. Ein
Wintermärchen
E.K.
W
przezroczystym wietrze od Renu
gęstnieje
poczucie śniegu
na
ulice wychodzi świąteczny las
dzwoni
świeci
mali
Mikołajowie przytupują w igliwiu
Młoda
kobieta
patrzy
przez okno
na
Smoczą Skałę
nad
nią czarne opary
winy
w
nozdrzach tamten dym tamta krew
Staje
w progu pokoju gdzie
jasny
chłopiec
z
jasną dziewczynką
na
cztery ręce
ćwiczą
pieśń o pasterzach
I
ja
przechodzień
uciekinier
ze strasznej baśnie
błagalnie
zagradzam drogę:
na
te słabe ramiona
jeszcze
nie
jeszcze
nie
[Z książki: Wiktor Woroszylski, Wiersze 1954-1996, Wydawnictwo a5, Kraków 2007, s. 328-329 i 299-300.]
piątek, 1 lutego 2019
Kluczowa revisited
[Pałac w Kluczowej, 12.01.2019]
Powinienem się też zająć tymi pałacami, ale nie mam czasu... Może w przyszłym roku? Rok temu - dokładnie 9 stycznia - też byłem w Kluczowej i fotografowałem ten obiekt. Nie wygląda na to, żeby coś się w jego statusie zmieniło.
czwartek, 31 stycznia 2019
(osuwisko, suchotrawy, czas)
Paul Celan
SPRAWOZDANIE Z LATA
Ten już nienachodzony, ten
ten obchodzony dywan tymianku.
Pusta linia, ukośnie
przeciągnięta przez wrzośce bagienne.
Nic, niesione do wiatrołomu.
Znów spotkania z
oddzielnymi słowami, jak:
osuwisko, suchotrawy, czas.
SOMMERBERICHT
Der nicht mehr beschrittene, der
umgangene Tymianteppich.
Eine Leerzeile, quer
durch die Glockenheide gelegt.
Nichts in der Windbruch getragen.
Wieder Begegnungen mit
vereinzelten Worten wie:
Steinschlag, Hartgräser, Zeit.
[Z książki: Paul Celan, Psalm i inne wiersze, Wydawnictwo a5, Kraków 2013, s. 136-137, przekład Ryszarda Krynickiego.]
poniedziałek, 28 stycznia 2019
(Nieubłaganie i cierpliwie nadchodzi ból)
Janina Katz
Zdanie
Zdanie powiedziane w złości
- wiele lat temu.
Było dwóch świadków,
jeden umarł.
Teraz mamy tylko siebie
- powiedziało do mnie zdanie.
Bez tytułu
Siedzę tu
bez pytania.
bez odpowiedzi
bez tytułu.
Moja lewa dłoń
od dawna
już wie
czego nie robi
prawa.
Ciało powierzyło duszy
wszystkie tajemnice.
Tylko umarli
nie chcą odejść.
Izrael
O zachodzie słońca
spełnia się
wątpliwa słodycz dnia.
Nieubłaganie i cierpliwie
nadchodzi ból.
[Dalej czytam Powrót do jabłek, wiersze (w przekładzie Bogusławy Sochańskiej) pochodzą ze stron: 63, 109 i 134]
Zdanie
Zdanie powiedziane w złości
- wiele lat temu.
Było dwóch świadków,
jeden umarł.
Teraz mamy tylko siebie
- powiedziało do mnie zdanie.
Bez tytułu
Siedzę tu
bez pytania.
bez odpowiedzi
bez tytułu.
Moja lewa dłoń
od dawna
już wie
czego nie robi
prawa.
Ciało powierzyło duszy
wszystkie tajemnice.
Tylko umarli
nie chcą odejść.
Izrael
O zachodzie słońca
spełnia się
wątpliwa słodycz dnia.
Nieubłaganie i cierpliwie
nadchodzi ból.
[Dalej czytam Powrót do jabłek, wiersze (w przekładzie Bogusławy Sochańskiej) pochodzą ze stron: 63, 109 i 134]
niedziela, 27 stycznia 2019
(Nie ma mnie na tej pożółkłej rodzinnej fotografii)
Janina Katz
Fotografia
Nie ma mnie na tej pożółkłej
rodzinnej fotografii.
Ale jest moja matka
ze swym jak zawsze porywającym uśmiechem
i czarnymi warkoczami,
wygląda jak Cyganka.
Jej śliczna siostra
i brat
- drobna postać,
krucha wesołość -
też jest z nimi.
Brak mojego ojca.
Dziadkowie,
eleganccy i majestatyczni
- każde na swój sposób -
też są.
Mam do nich dołączyć
za jakieś dwadzieścia lat.
Mój ojciec zrobił to
kilka lat wcześniej.
Wszystko wygląda tak normalnie,
jak to tylko możliwe.
Tło i pierwszy plan
obojętne.
Dodam tylko,
że promieniej z nich dobre samopoczucie
i solidny,
lecz niekrzyczący
dobrobyt.
Czas:
pomiędzy dwoma wojnami.
Możliwe,
że los
potraktował fotografa
łagodniej
niż jego uśmiechniętych modeli.
Mnie samej
się udało.
Mam przynajmniej fotografię
i poukładane
życie.
Ale także niewzruszoną
wiarę
w uzdrawiające działanie
epiki.
[Wiersz w przekładzie Bogusławy Sochańskiej (z języka duńskiego) z książki: Janina Katz, Powrót do jabłek, Biblioteka Śląska, Katowice 2011, s. 61-62. ]
piątek, 25 stycznia 2019
nieznany dworzec / an unknown station
Wernisaż wystawy pod tym tytułem oraz premiera książki Joanny Helander i Arkadiusza Goli już za niespełna dwie godziny w bibliotece na dworcu kolejowym Ruda Śląska - Chebzie, a ja od wczoraj jestem szczęśliwym posiadaczem tego albumu. Ponieważ miałem przyjemność oprowadzać Joannę oraz Bo Persona po naszej wystawie (Widok zza bliska) w Muzeum Etnograficznym w Krakowie. Dzięki za wizytę!
Album z miłą dedykacją od Joanny, jakkolwiek w kwestii inspiracji, to przebiegały one zdecydowanie silniej w drugą stronę. Bez jej zdjęć Rudy Śląskiej, które po raz pierwszy zobaczyłem w numerze pisma NaGłos w latach dziewięćdziesiątych, nie byłoby Czarno-Białego Śląska... To było wtedy dla mnie najważniejsze odniesienie.
Więc kiedy zacząłem pracę nad tym cyklem, niejako automatycznie udałem się do Rudy Ślaskiej i fotografowałem miejsca, które znałem ze świetnych zdjęć Joanny. Także te, widoczne na rozkładówce poniżej (oba obiekty od już od dawna nie istnieją). Tyle wspomnień i wzruszeń...
Subskrybuj:
Posty (Atom)










